



عزیزم، سلام. برای من امروز بسیار خنک و زیبا بود. اگر یادت باشد دو روز قبل گفتم که دعوای همکلاسیهایم را با تخمه شکستن تماشا کردم و در نتیجهی همان دعوا و لجبازیهای بچگانهشان، امروز کسی به کسی تقلب نرساند. راستش وقتی فهمیدم به چه دلیلی این اتفاق افتاده از خنده کف زمین پخش شدم. گاهی فکر میکنم با بچههایی دو ساله، حتی کوچکتر، همکلاسی هستم. در هر صورت، به هر شکلی که بود امتحان را دادم و امسال بالاخره تمام میشود. میخواستم بعد از امتحان بخوابم و ادامهی خوابم را ببینم_خواب خیلی خوبی بود_ولی بیدار ماندم و فکر کنم چند قسمتی از سریال هیولا را دیدم. آخر سر به این نتیجه رسیدم ترجیح میدم تکههایی از سریال را در اینستاگرام ببینم و اینطوری زندگی بهتر است.
بعد از ظهر، فکر کنم برای یک ساعت رفتم بیرون و چشمم اتفاقی یکی از لباسهایی که بسیار شبیه لباس audrey hepburn بود را گرفت و من که قرار نبود چیزی بخرم، آن را خریدم و شادمان و خسته به خانه برگشتم.
جلوی چشمهایم را غبار گرفته. عملا دور را نمیبینم، یا بهتر است بگویم واضح و شفاف نمیبینم. با این که شمارهی چشمم زیاد نیست و دکتر گفت به عینک نیازی ندارم، نمیتوانم ندیدن یا تار دیدن دنیا را تحمل کنم. عینک میخواهم و اگر داشته باشم، هرگز از چشمهایم جدایش نمیکنم.
فکر نکنم حرف خاص دیگری داشته باشم، به جز این که هوای امروز بهشت بود. خنک مایل به سرد و دلنشین. دوستش داشتم و کاش بهار همیشه همینقدر خنک بود. راستی، سری هم به مینوح و زدم و حیاط بامزهشان_که خودش رنگش کرده_را دیدم. هنوز هم از خودم میپرسم چطوری اینقدر دقیق و بدون اشتباه رنگ شده؟ مینوح خیلی موجود خوشقلب و خوشذوقی است. پارسال با هم با اتوبوس از مدرسههایمان برمیگشتیم خانه و او از قشنگترین آدمهای روی زمین است. صاف، ساده، بیشیلهپیله و دوستداشتنی.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر خنک، آغشته به audrey و ازگیلهای شیرین حیاط مینوح به یاد بیاور.