احساسات بدی که داشتم رو، راحت فراموش کردم. احساسات بدی که دارم رو هم، بالاخره فراموش میکنم؛ ولی این چیزی از احساس کردنم کم نمیکنه. چیزی از اذیتی که دارم میشم، کم نمیشه. امیدوارم روزی که بغلش کنم، دیگه یادم نیاد چرا این روزها اینقدر مغموم و دلگرفتهم و هیچی رو به یاد نیارم.
فکر میکنم که بودن اطرافیانم رو درست حس نمیکنم. درست مثل برقن که قطع و وصل میشه. بودنشون برام دقیقا همینطوریه و فکر کنم همه میدونیم این بودن و نبودن چقدر آزاردهنده است. اینطوری نیست که بخوام کلا نباشن، میخوام باشن. و ازشون نمیخوام همهی روز رو باشن، ولی میخوام همون مدت کمی که هستن رو، واقعا باشن! میخوام بتونم بودنشون رو حس کنم و نمیتونم، نمیشه، مهلت و مجالی نیست و اندوهگینم.
دلیل دیگهی غرق شدنم توی اندوه اینه که حس میکنم یکی از اطرافیانم که دوستم داشت، دیگه دوستم نداره. احساس میکنم بچه و احمقم که این برداشت رو کردم اما نتونستم نکنم. حسودیم هم شده. ولی این حق رو ندارم که ازش ناراحت باشم. برای این حق نداشتن هم ناراحتم.
و خیلی حرف دارم، ولی نمیتونم بنویسمشون. فکر کنم زبونش رو ندارم، دلش رو هم. مثل یه موجود نیازمند و دلتنگ و دلمرده، غمگینم. دلم برای این که یه جا روی این زمین برای خودم باشه، تنگ شده. اتاقم چند شبیه که مهمون داره و من، از اومدن مهمون که خوشم نمیاد هیچ، از این که مجبور باشم تنهاییم رو باهاش شریک بشم بیشتر خوشم نمیاد. من واقعا هیچ جایی رو ندارم که برای من باشه و اونجا بتونم راحت باشم.(و کاش حداقل مهمون ساکتی بود که سرش توی کار خودش باشه، ولی نیست. از اونهاییه که صداش برام آزاردهندهترین صداهاست.)
و فکر کنم همین. چون که باید ازش حرف میزدم و میخواستم جایی باشه که فکر هیچ کسی به راحتی بهش خطور نکنه، میذارمش اینجا بمونه. چون که ویرگول، شبیه خونهی متروکهایه که میتونم روش حساب کنم.