


عزیزم، سلام. فکر میکنم بخش زیادی از امروز را عصبی و رنجور بودم. احتمالا کمی به خاطر استرس باشد و کمی هم به خاطر دوست داشته نشدن.
امروز la vie en rose را دیدم. به اسم edith piaf نمیآمد که زندگیای به این سختی داشته باشد. نمیدانم. تصورم این نبود. فکر میکنم معنی piaf، گنجشک کوچک باشد. به نظرم کاملا برازندهی اوست. صدایش را به عنوان روح پاریس به یاد آورد و روح پاریس باید زیبا باشد. فکر نمیکنم لحظهای از زندگیاش بوده باشد که برایش سخت نبوده یا نشده باشد، به جز آن زمانی که Marcel را داشت. آخرین آهنگی که خوانده، اسمش non, je ne regrette rien است. آن را قبلاً در انیمیشن ماداگاسکار سه شنیده بودم. "نه. هیچچیز. از هیچچیز پشیمان نیستم." اینگونه شروع میشود. به محض این که این آهنگ را شنید، فریاد زد که این زندگی اوست و میخواهد آن را بخواند. از خودم پرسیدم واقعا هیچ پشیمانیای از زنده بودن نداشت؟ حتی با این که قلبش برای همیشه در آغوش غم خوابید و هرگز به او برنگشت؟ و فکر کردم پس او قویست. اما من نیستم.
رنگینکمان بنفش به من گفت دوست داشته نشدن همیشه ناراحتکننده است. گفت مهرطلب بودن طبیعی است، درست مثل نفس کشیدن که طبیعی است. فکر میکنم که حق با اوست. ولی باز هم من ضعیفم، ضعیف و حساس. وقتهایی که دوست داشته نمیشوم با خودم فکر میکنم همین که او دوستم داشته باشد، من را بشناسد و قبولم داشته باشد برای من کافی است. میتوانم بابت دوست داشته نشدن و شناخته نشده و قبول داشته نشدن توسط هر آدمی یک شب غصه بخورم ولی اگر آن آدم او باشد، هرگز آرام نخواهم گرفت. به درک او از خودم برای زنده ماندن نیاز دارم. و بله. اهمیتی نمیدهم که باید انتظار همهچیز را از همهکس داشته باشم تا آسیب نبینم. اگر این انتظار را داشته باشم، قطعا آسیب میبینم ولی اگر نداشته باشم فقط "ممکن است" ببینم. و در این صورت اگر هم ببینم اشکالی ندارد. من انتظار هیچچیزی را هیچکسی ندارم، پس اگر اتفاق افتاد ناراحت میشوم و پیش از آن خودم را اذیت نمیکنم. همچین وقتهایی فکر میکنم اگر در تابوت خوابیده بودم همهچیز کمتر درد داشت.
امروز، Michael Jackson را هم دیدم. عصبی و ناراحت بودم که او را دیدم. مثل همیشه بود. رفته بودم مدرسه، همان مدرسهی دلبر، و حتی نتوانستم از دیوارهای آبی و درختهای سبز حیاط_که عکسش ضمیمه شده است_لذت ببرم. به من گفته بود که قرار است این زیبایی نابود شود. فکر میکنم طبیعی است که توان دیدن و حسرت نخوردن را داشته باشم. مایکل جکسون هم نتوانست به من درس بدهد و تقریباً رفتنم بیهوده بود.
دیشب یک متن خواندم که من را بسیار یاد او انداخت. نوشته بود "او زیبا بود، نه مثل آنهایی که در مجله هستند. او زیبا بود برای جوری که فکر میکرد. او زیبا بود به خاطر جرقهای که هربار در مورد چیزی که دوست داشت صحبت میکرد در چشمانش بود. او زیبا بود به خاطر تواناییاش در لبخند به لب دیگران آوردن حتی وقتی که خودش غمگین بود. نه. او برای چیزی به ناپایداری شکلی که دیده میشد زیبا نبود، او جایی عمیق، در انتهای روحش زیبا بود. او زیبا بود." و بله. او زیباست. همهجوره و به سادگی زیباست. وقتی قلبش را به من میدهد تا من با دو قلب دوستش داشته باشم و او مانند بیدل، بیدل دوستم داشته باشد، زیباست. او وقتی میرقصد زیباست. وقتی نمیرقصد زیباست. وقتی مینویسد زیباست. وقتی نمینویسد زیباست. او به سادگی، مرده و زنده، زیباست و من دوست، دوست، دوست دارمش.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر غمگین و رنجور به یاد بیاور.