

عزیزم، سلام. فکر میکنم که امروز کمی مفید بودم. درس خواندم، ناامید شدم، امتحان دادم، غذا خوردم، ترسیدم، سه ساعت با مموش صحبت کردم و هنوز کتابی نخواندهام؛ ولی حدس میزنم که بخوانم. البته اگر خوابم نگیرد.
کم کم باید تصمیم بگیرم که برای دومینماه چالش طاقچه چه کتابی بخوانم و کمی برای آن استرس دارم. احساس میکنم چون نزدیک امتحانات نهایی هستم وقت هیچکاری را ندارم و این در حالی است که تقریبا اکثر هر روز را به بطالت میگذرانم. فکر میکنم حداقل کمی اعصابخوردکن و آزاردهنده را واقعا هستم. میدانم که هستم. گاهی با خودم فکر میکنم شاید لیاقت این همه اعتماد و دوست داشته شدن را ندارم. ندارم چون قدردان و سپاسگزار نیستم.
دیشب داشتم با یک رنگینکمان بنفش حرف میزدم و وقتی به اسمش فکر کردم از خودم پرسیدم چرا؟ و فکر کردم رنگ موردعلاقهاش باید بنفش بوده باشد و او من را یاد رنگینکمان میاندازد، برای همین. تمام این سالهایی که میشناسمش، که شاید زیاد هم نباشد ولی آتقدر کم هم نیست، یک بار هم نشنیده بودم که بگوید خوب نیست. او را عصبانی، عصبی یا احساساتی دیده بودم و دیده بودم چگونه گریه میکند ولی ندیده بودم به خاطر این باشد که خوب نیست. و فکر کنم به خاطر همین از معدود آدمهایی است که وقتی میگوید خوب نیست، دستوپایم را گم میکنم. هرچند بعد از آن حرف زدیم. غیبت کردیم و من از ایدیا برای او گفتم و فکر کردم خوشحالم که نزدیکتریم. امیدوارم نزدیکتر بشویم و بمانیم.
مموش به من گفت آهنگ La vie en rose که دارم گوشش میدهم را همان خوانندهی autumn leaves خوانده. البته من دارم آنی را که zaz خوانده گوش میدهم و فکر میکنم آیا میتوانم فرانسوی صحبت کنم؟ میترسم که بخواهم و بعدا نتوانم. همچنین فکر میکنم منصفانه نیست که وقتی انگلیسی را کامل بلد نیستم بخواهم بروم سراغ فرانسوی. اسم فیلمی که زندگینامهی خوانندهی la vie en rose و autumn leaves است، هم اسم همین آهنگ اولی است و من میخواهم ببینمش. وقتی داشتم معنیاش را سرچ میکردم، دیدم معنیاش میشود این که زندگی را صورتی میبینم و این اصطلاح به زبان فرانسوی یعنی زندگی را کامل یا زیبا میبینم. بله. او با من عاشقانه حرف میزند و کلمات هر روز او، هر روز در من احساسی ایجاد میکنند و من زندگی را زیبا میبینم. کامل نه، ولی زیبا میبینم. اصلا نظر من را بخواهی خود کمال ناقص است و همینطور که هست زیباست. یادم هست قرار بود او روباه باشد و من شازده کوچولو و هر روز، و در همان ساعت همیشگی من یک قدم به او نزدیکتر بشوم و آخرش هم هرگز نروم. هرچند که فکر میکنم ما هردو اهلیِ هم شدهایم، اما میدانم که آخرش مثل شازده کوچولو باید بروم به سیارهام و باید برود به سیارهاش، ولی حتی آنجا هم به یادش خواهم بود.
عزیزم، سلام. فکر میکنم که امروز کمی مفید بودم. درس خواندم، ناامید شدم، امتحان دادم، غذا خوردم، ترسیدم، سه ساعت با مموش صحبت کردم و هنوز کتابی نخواندهام؛ ولی حدس میزنم که بخوانم. البته اگر خوابم نگیرد.
کم کم باید تصمیم بگیرم که برای دومینماه چالش طاقچه چه کتابی بخوانم و کمی برای آن استرس دارم. احساس میکنم چون نزدیک امتحانات نهایی هستم وقت هیچکاری را ندارم و این در حالی است که تقریبا اکثر هر روز را به بطالت میگذرانم. فکر میکنم حداقل کمی اعصابخوردکن و آزاردهنده را واقعا هستم. میدانم که هستم. گاهی با خودم فکر میکنم شاید لیاقت این همه اعتماد و دوست داشته شدن را ندارم. ندارم چون قدردان و سپاسگزار نیستم.
دیشب داشتم با یک رنگینکمان بنفش حرف میزدم و وقتی به اسمش فکر کردم از خودم پرسیدم چرا؟ و فکر کردم رنگ موردعلاقهاش باید بنفش بوده باشد و او من را یاد رنگینکمان میاندازد، برای همین. تمام این سالهایی که میشناسمش، که شاید زیاد هم نباشد ولی آتقدر کم هم نیست، یک بار هم نشنیده بودم که بگوید خوب نیست. او را عصبانی، عصبی یا احساساتی دیده بودم و دیده بودم چگونه گریه میکند ولی ندیده بودم به خاطر این باشد که خوب نیست. و فکر کنم به خاطر همین از معدود آدمهایی است که وقتی میگوید خوب نیست، دستوپایم را گم میکنم. هرچند بعد از آن حرف زدیم. غیبت کردیم و من از ایدیا برای او گفتم و فکر کردم خوشحالم که نزدیکتریم. امیدوارم نزدیکتر بشویم و بمانیم.
مموش به من گفت آهنگ La vie en rose که دارم گوشش میدهم را همان خوانندهی autumn leaves خوانده. البته من دارم آنی را که zaz خوانده گوش میدهم و فکر میکنم آیا میتوانم فرانسوی صحبت کنم؟ میترسم که بخواهم و بعدا نتوانم. همچنین فکر میکنم منصفانه نیست که وقتی انگلیسی را کامل بلد نیستم بخواهم بروم سراغ فرانسوی. اسم فیلمی که زندگینامهی خوانندهی la vie en rose و automn leaves است، هم اسم همین آهنگ اولی است و من میخواهم ببینمش. وقتی داشتم معنیاش را سرچ میکردم، دیدم معنیاش میشود این که زندگی را صورتی میبینم و این اصطلاح به زبان فرانسوی یعنی زندگی را کامل یا زیبا میبینم. بله. او با من عاشقانه حرف میزند و کلمات هر روز او، هر روز در من احساسی ایجاد میکنند و من زندگی را زیبا میبینم. کامل نه، ولی زیبا میبینم. اصلا نظر من را بخواهی خود کمال ناقص است و همینطور که هست زیباست. یادم هست قرار بود او روباه باشد و من شازده کوچولو و هر روز، و در همان ساعت همیشگی من یک قدم به او نزدیکتر بشوم و آخرش هم هرگز نروم. هرچند که فکر میکنم ما هردو اهلیِ هم شدهایم، اما میدانم که آخرش مثل شازده کوچولو باید بروم به سیارهام و باید برود به سیارهاش، ولی حتی آنجا هم به یادش خواهم بود.