


عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز کوتاه، دردناک و دوستداشتنی بود. راستش برایم بامزه است که چطوری وقتی احساسات در من جریان پیدا میکنند و عمیقاً حسشان میکنم، گریهام میگیرد. هر احساسی که باشد، میآید بغض میشود مینشیند در گلویم و اشک میشود در چشمم ولی از روحم نمیچکد. و حقیقتا خوشحالم که اینطوری است و امیدوارم همینطوری بماند. راستش فکر نمیکنم هرگز در عمرم خواسته و توانسته باشم احساسی را پنهان کنم. اگر شاد بودهام، واقعا بودهام. اگر غمگین بودهام، عصبانی، عصبی، شگفتزده، بهتزده و هرچه و هرچه و هرچه، دقیقا همان بودهام. و بله. به محض دیدن کلماتش، هر چه که میخواهد باشد، اشک در چشمانم حلقه میزند. امروز هم زد، مثل همیشه.(که البته دیگر اگر چشمانم را از حدقه در بیاورم و جلوی سگ بیندازم هم، سگ آن را پس میزند از بس مراقبش نیستم و دیگر به درد نمیخورد.)
کل امروز، طبق معمول، فقط یک وعده غذا خوردهام و با این که احساس گرسنگی نمیکنم، دلم میخواهد بروم و نودل سبزیجاتی که مانده را بپزم و بخورم ولی به دو دلیل انجامش نمیدهم. اول این که مسواک زدهام، دوم این که حوصله ندارم. بله. اما واقعا دلم یک غذای خوشمزه میخواهد. یک چیزی که مدتهاست نخوردهام.
راستی، میدانستی که احتمالا تمام عمر کوتاهمان یکی بود یکی نبود را اشتباه میخواندیم؟ ما میگفتیم یکی بود، یکی نبود. به این معنی که یک نفر بود و یک نفر دیگر نبود. اما جایی شنیده بودم که باید بگوییم یکی بود، یکی نبود.(آکسون باید روی یکی باشد.)یعنی این که یک نفر بود که فقط یک نفر نبود. و من دومی را بیشتر دوست دارم.
و گفته بودم که از رقصیدن خوشم میآید؟ نمیدانم، ولی الان گفتم. هر موقع که بتوانم، با این که بلد نیستم، میرقصم و از این موضوع خوشحالم. امروز هم رقصیدم. با آهنگی که به من داده بود رقصیدم و تصورمان کردم و به من خوش گذشت. کاش یک روز بتوانم رقصهای متفاوتی را یاد بگیرم. فکر میکنم من هم مثل Audrey Hepburn رقصیدن را دوست دارم ولی مثل او تمام زندگیام نیست. گاهی فکر میکنم کلمات Audrey، رقص، لبخند و زیبایی به هم منگنه شدهاند و همیشه با هم میآیند. او دوستداشتنیست و سر فرصت در موردش حرف خواهم زد. زیره به من گفت که این که اینقدر گاهی شبیه Xiao Zhan میشوم باعث میشود تعجب کند. او قبلاً به من گفته بود شبیه Audrey Hepburn هم هستم و امشب که یادآوری کردم، گفت من شبیه همهی آدمهایی که دوستشان دارم هستم و آرزو میکنم که از جهاتی اینطور باشد. Xiao Zhan ولی برعکس Audrey عزیزم، رقصیدن را فکر نمیکنم دوست داشته باشد. همانطور که گفتم، من دارم و متاسفانه خیلی تنبلم. بدنم هم تنبل است. مثلا امروز بعد از رقصیدن یکم ورزش کردم و الان جوری درد میکند که انگار آن انسانی که هر روز در خانه میدود و ورجهوورجه میکند من نیستم.
چند ساعت قبل داشتم برایش نامه مینوشتم. نامههایی که قرار نیست جز خودش کسی آنها را بخواند و هر روز بیشتر از دیروز میشوند و میخواهم همه را بنویسم و دفتر که تمام شد، از کبوترها خواهش کنم آن را به همراه بوسههایم به دستش برسانند. نوشتن و فکر کردن به او و دوست داشتنش خوشحالم میکنند.
چیزی تا امتحانهای نهایی نمانده و همه با ناامیدی تلاش میکنند حضوری نباشد، ولی فکر میکنم نمیشود که حضوری نباشد و برای همین منتظرم که صبح زود بیدار بشوم، صبحانه بخورم، فرم مدرسهام را بپوشم و به مدرسهای ناشناخته با دانشآموزهایی ناشناس بروم. دلم برای زندگی معمولی، بدون و ماسک و کرونا، تنگ شده. دلم برای بیرون رفتن و در ارتباط بودن با دنیا تنگ شده. میتوانم بگویم که پژمردهام.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر دردناک، شاد و رقصان به خاطر بیاور.