
عزیز دورم، سلام. عکس ضمیمه شده به متن به نظر میآید مال امسال نباشد و نیست، قطعا امروز هم روز نویسنده نیست اما من شما را به مناسبت ذکر شده روی عکس، عزیز نویسنده صدا میزنم، نویسندهی اقساطی، که خیلی هم برازنده شماست. چون دقیقا ۵۳ درصد مواقع قسطی صحبت میکنید. (درصدهای مذکور دقیق هستند.)
حدودا دو سال پیش باید این کیک را خورده باشم. هرچند حافظهام یاری نمیکند و معتقدم چای با نارنجکی خوردم، یک ماگ چای با دو عدد نارنجکی که یکی از آنها سهمم نبود. دو تا از همان گردالیهای پر از خامه که فکرش هم باعث میشود گرسنهتر بشوم.
آن روز همه روز نویسنده را به هم، و نه همهمان، تبریک گفتند. جالب بود حقیقتا. خودشان را نویسنده حساب نمیکردند اما بقیه حتما و بدون شک نویسنده بودند. من فکر میکنم آنها حتی تصوری از این که نویسنده واقعا چه کسیست ندارند، من هم ندارم اما به نظرم شما استعدادش را دارید. در هر صورت از الان از شما امضا میخواهم. اگر میشود و امکان دارد، معشوقهی مخفیتان هم باشم و تا ابد فاش نشوم.
راستی، فقط من حس میکنم اثر جادوی من دارد خنثی میشود یا شما هم با من هم عقیدهاید؟ فکر میکنم نامهها دیگر برای مقابله با دنیا به تنهایی کافی نیستند و فعلا نظری ندارم چگونه باید با دنیا تنهایتان نگذارم؛ ولی اگر ایدهی جدیدی پیدا کردم، حتما آن را به اشتراک خواهم گذاشت.
دوستدار خوابآلود شما که باید مثلا بیدار میبود.