
عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز استرسآور، قدیمی و حنایی بود. حوزههای امتحانی مشخص شدند و من فهمیدم قرار است همکلاسیهای کلاس هفتم تا نهم، و همکلاسیهای کلاس دهمم را ببینم و هرچقدر برای دیدن تعدادی از آنها هیجانزدهام به همان مقدار چشم دیدن خیلی از آنها را ندارم. اما در هر صورت، من رشد کردهام و بخشهای آن خاطرات را کنار گذاشتهام. پس تصمیم گرفتهام با خیال راحت و کمی استرس، و شور و هیجان بروم و همهی آنها را ببینم و خودم باشم. دلم میخواهد "زیباچال" را ببینم. اسمش را همین سیو کردهام چون سمت چپ صورتش چال دارد. یک چال عمیق، زیبا و دوستداشتنی که تا آنجا که یادم میآید در اثر فرو رفتن دستهی دوچرخه در لپش درست شده و آنقدر صورتش را نمکین کرده که وقتی میخندد نمیتوانی ذوقش را نکنی. دلم "شیطانی که هر فردا میمیرد." را هم میخواهد. دختر کوچکم با آن چشمهای عسلی و رفتار ساده که نمیتوانست ببیند چقدر زیباست و یادم هست یکبار جوگیر شدم و گفتم ببین، جوری زندگی کن انگار قرار است هر فردا بمیری و امروز آخرین روز است! او هم نه گذاشت، و نه برداشت و همین کار را کرد. آن موقعها یک دفترچهی خاطرات داشتم که با خود به مدرسه میبردم و همهی مدرسه در آن خاطره مینوشتیم و هرکس نماد خودش را داشت، نماد او یک ستاره، به معنای "شیطانی که هر فردا میمیرد." بود. آن سه سال، هفتم تا نهم، خیلی به من خوش گذشت. کوچکتر و بیخیالتر و خوشگذرانتر از الان بودم. اما خوشحالم که الان کمتر کوچکام.
به خاطر استرس امتحانها از شب تا صبح خوابهای آشفته میبینم و امروز صبح بین خواب و بیداری، داشتم میگفتم کلمات قاتل و هرچه فکر میکنم به یاد نمیآورم که داشتم خواب چه چیزی را میدیدم و چگونه با کلمات قتل مرتکب شدم.
الان هم یک گند بزرگ زدهام و منتظرم که زمانش که تمام شد، بروم تمیزش کنم و بخوابم. یک گند احتمالا گندهی حنایی زدهام.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر استرسآور و حنایی به یاد بیاور.