
خستهام و بیشتر از آن، کلافه. طلسم تابستان نیست، مطمئنم. همه میگویند تا مهر صبر کنم، زمستان میآید و نجاتم میدهد و من از خودم میپرسم مهر هم آمد، خب که چی؟ بعدش چی؟ قرار است اتفاق خاصی بیفتد؟
خستهام و بیشتر از آن، کلافه. از زمین و زمان نه ها، از خودم. سردرگم و زنده افتادهام این گوشهی اتاق و چون سردرگمم، مهم نیست چه کار کنم؛ باز هم بیفایده است.
میگویم دلتنگ زمستانم و میگویند کمی صبر کن تا هوا سردتر بشود و من فکر میکنم سردتر که شد، چه میشود؟ هیچی. چرا صبر کنم؟ چرا صبر کردهام؟
نه، نگرانم نباشید. اینطوری نیست که به خاطر بلد نبودن صبر، بتوانم چیزی را تمام کنم. نه تنها از تمام کردن میترسم، که کسی را هم دوست دارم و کسی دوستم دارد. و کسانی را دارم و کسانی مرا دارند و هنوز میتوانم بفهمم تمام شدنم برایشان گران تمام خواهد شد. یکم قبلتر، فکر میکردم که تمام که بشوم، بالاخره فراموش میشوم. اما مدتی میشود که تجدیدنظر کردهام و همین، نگهم میدارد.
خستهام و بیشتر از آن، کلافه. بیراهم. اگر بخواهم بهتر بگویم، بیمقصدم و وقتی مقصد نباشد راهی نیست، چاهی نیست، به قول او تکیهگاهی نیست. اگر این خانه نبود، بیجا و بیمکان هم بودم. از فردا میترسم. از خوابیدن میترسم، از بیدار شدن، از بیکار بودن، از هیچچیزی را دوست نداشتن. میترسم.
تا قبل از تمام کردن مدرسه، مدرسه بود. حداقل میدانستم سال بعدی وجود دارد و یک کار که مجبورم انجامش بدهم و از خودم میپرسم اگر میدانستم که میتوانم درس خواندن را رها کنم، آیا میکردم؟ برای همین است که از دانشگاه هم میترسم. فکر میکنم رها کردن درس، در آن مقطع راحتتر باشد. اگر آنجا هم مجبور بودم بخوانم، شاید دوام میآوردم و نمیترسیدم. اما بعد که درس خواندن تمام میشد چه؟ اگر من میخواستم تا همیشه درس بخوانم چه؟
خستهام و بیشتر از آن، کلافه. چپ و راست را نگاه میکنم و میگردم دنبال یک چیز، فقط و فقط یک چیز کوچک، که پایبند نگهم دارد و دوستش داشته باشم و آن چیز، انگار قطرهای که در دریا افتاده باشد، ناپدید شده است؛ و نیست که نیست.
خستهام، و بیشتر از آن کلافه، و بیشتر از آن عصبانی. شلخته بودنم، سردرگم بودنم، ندانستنم، هیچ کاری نکردنم و گوشهی اتاق نشستن و فقط نق زدنم حالم را به هم میزند. همین دیروز بود که فهمیدم با آرزو کردن، از زیر بار مسئولیتش شانه خالی میکردم. هنوز هم میکنم. من مقصر آن اتفاق نیستم، اما مسئولش چرا. از این که بخواهم مراقبش باشم میترسم. میفهمم چرا دلم میخواهد آن اتفاق تمام شود، چون نمیخواهم مراقبش باشم.
خستهام و بیشتر از آن، کلافه. آنقدر خسته و کلافه که میتوانم تا ابد و دهر روی هر کاغذی تا انتها بنویسم خستهام و بیشتر از آن، کلافه.