

عزیز دورم، که کاش خواب بودی و وجود نداشتی و میتوانستم به وجودت بیاورم، سلام.
همین الان، در واقع حدودا چند ثانیه بعد، هرچیزی را که گفتم پس میگیرم. فکر میکنم زیباست که وجود داری و زیباست که عزیز دور من هستی تا برایت بنویسم. به این دقت کردهام که من مینویسم تا شما تنها نباشی، با این که دنیا میتواند طلسم را خنثی کند اما جالب نیست که آدم بتواند با یک نامه دیگر تنها نماند؟! به نظر من که جالب است که میتوان با خواندن یک آدم_و نه صرفا و فقط یک نامه_دیگر تنها نماند.
دیشب خواب دو تا بچه گربه را دیدم. راستش کاش بچه گربه بودم و شما من را پیدا میکردی و با خود به خانه میبردی و از یک مریضی لاعلاج نجاتم میدادی و من آنقدر به شما وابسته میشدم که برای همیشه به شما وفادار میماندم؛ آنطور که از پس یک گربه بر میآید وفادار بماند.
وقتی که نه خواب هستم نه بیدار، اتفاقات عجیبی برای من میافتد. مثلا دیشب، شاید هم چند ساعت پیش، تصمیم گرفته بودم بروم سرپرستی گربه دوستم را بپذیرم و یواشکی مراقبش باشم. حتی خدا هم میداند که عملا نمیتوانستم، به نظرم خودم هم باید میدانستم و وسوسه نباید کار را آنقدر سخت میکرد.
دیشب قبل از خواب قرار نبود برای شما نامه بنویسم، قرار بود قصه تعریف کنم اما حالا که به انتهای نامه رسیدهایم داستانم را به خاطر آوردم. فقط و فقط خط اولش را. البته از اول هم چیزی به جز خط اول نبود.
-تاروپودبانوی نامتناهی شما.
پینوشت: به نظر میآید وقتی قرار است این نامه چند ساعت بعد وجود داشته باشد، قبل از آن میتواند جوری رفتار کند انگار که هرگز جور دیگری وجود نداشته. مثلا هرچقدر ویرایشش کنم پایینش نوشته نمیشود ویرایششده و جوری رفتار میکند انگار از اول شبیه بعد از تغییراتش بوده؛ اما به محض این که طلسم بشکند و موجود شود، اطراف رویش بسیار تاثیر میگذارد. در واقع دیده میشود. حتی تغییراتش دیده میشوند و دیگر نمیتواند ادعا کند ذاتا چیزی بوده است. با خودم فکر کردم در این وضعیت حتی اگر ادعای بودن چیزی را بکند کسی باورش نمیکند، حتی اگر از ابتدا با او بوده باشد.