فکر میکنم اگر امروز را در یک قطره بچکانم و نسبت به این که آن قطره بالاخره صفحهی خاکگرفتهی تو را، و صفحهی خاکگرفتهی تو را بالاخره کسی_به جز من و تُرَنْج_ لمس میکند امیدوار باشم، پس باید این شکلی خوانده بشوی: عزیزم، سلام. من فکر میکنم تاریخ، امروز را عروسکی و نوستالژیک به یاد خواهد آورد و میخواستم بپرسم تو هم با من همعقیدهای؟
در واقع این منم که از تاریخ میخواهم این روز را اینگونه به خاطر بیاورد و او چارهای ندارد و نظر تو هم همسو با من است چون تو هم چارهای نداری. بله. من بخشی از تاریخ را تحریف میکنم، چون میتوانم و این خاطرات من است، و چرا که کل امروز من با عروسکهایم در مهمانی چای نبودم؛ پس کل امروز نمیتوانست نوستالژیک باشد. در واقع ماهک، ملوسک، نانسی و خپل_به تازگی، همین یک ساعت اخیر، تصمیم گرفتهام اسم آن خرس خپل باشد_فقط لحظات آخر امروز را با من گذراندند و همین برای سر جمع خوب گذشتن امروز کافی بود.
و آها، میخواهم در گوشت پچ پچ کنم که بیستویکمین روز از دومینماه هجدهسالگی دردناک، طاقتفرسا، بیاعصاب و وراج هم بود؛ اگر میتوانستم بگویم که روز تنبل است، تنبل و بهانهگیر هم. منتها چون روز نمیتواند اینها باشد، پس همهی آنها من بودم و تو نباید بگذاری کسی این را بخواند. این همان بخشی است که میخواهم تحریفش کنم.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر کوتاه و دلتنگکننده به خاطر بیاور و کلیدواژهها را فراموش نکن.