
عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز کمی، فقط کمی و برای زمان کوتاهی، دختر خوشبختی بودم. دقیقا به اندازهی دوازده شیشهی تُرُشیای که داشتم و همهی آنها برای من بودند_و هستند_ و واقعا چه چیزی بیشتر از تُرُشی زیباست؟ البته برای من و امروز و آن لحظهی کوتاه. برای من و امروز و آن لحظه، فکر نکنم چیزی بیشتر از دوازده شیشهی تُرُشی میتوانست زیبا باشد.
اکنون که دارم تایپ میکنم، گوشم را به موسیقیای سپردهام که من را بسیار به یاد انیمیشن زیبای خفته میاندازد. دقیقا مطمئن نیستم چرا آن انیمیشن. فکر کنم احتمالا همان نیمهی اول انیمیشن، Aurora در جنگل آهنگی میخواند که برای من، بوی autumn leaves را میدهد. این آهنگ را چند شب پیش از چنل تیهو پیدا کردم و همان لحظه تصمیم گرفتم عادت جمع کردن آهنگهایی که اسمشان را دوست دارم، و سپس گوش ندادنشان را کنار بگذارم؛ پس همان موقع گوشش دادم و عاشقش شدم. من را یاد آهنگ Memory هم میاندازد، آنی که Barbara Streisand خوانده. همانی که در آن Barbara از خودش میپرسد آیا ماه عقلش را از داده است؟ چون دارد به تنهایی لبخند میزند، همان.
و درست است که کمی خوابم میآید ولی هنوز کمی خوشبختم. خیلی کمتر از آن موقعی که شیشههای تُرُشی را برای لحظهی اول داشتم، ولی هستم. برای این که امروز با خودم راحت بودم و میدانم قرار است راحت بمانیم، و این را دوست دارم.
فکر میکنم کنار همهی این احساس خوابآلودگی، راحتی و کمی هم خوشبختی، خیلی غمگینم. و آنقدر بزرگ هست که من را به دردسر بیندازد. فکر میکنم کاش کر بودم و حداقل نمیشنیدم. کر بودن آسانتر است یا لال بودن؟ نمیدانم. نمیخواستم بشنوم که من چیزی نیستم و چون چیزی نیستم پس حریمی هم ندارم. هرچند میدانم بیمنظور بود، ولی دلم برای خودم سوخت.
تو هم فکر میکنی ممکن است پریها روی من گرد جادوییشان را بریزند که بخوابم؟ میخواهم بخوابم. میخواهم تا وقتی که طلسم آن زیبای خفته با بوسهی عاشق حقیقیاش شکسته شود و دختر با موهایی طلایی، به رنگ اشعهی خورشید و لبهایی به سرخی گل رز بیدار شود، بخوابم. میخواهم همینطوری و در همین لحظه بخوابم و آن طلسم جاودانه، تا ابد شکسته نشود.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر راحت، مغموم و تُرُش به خاطر بیاور.
P.S: let me kiss you hard in a pouring rain.