
عزیزم، سلام. ابتدای امروز آزاردهنده بود، بسیار آزاردهنده. من امروز مظلوم بودم، خیلی مظلوم و بدبخت. صداهای بلند، فلوتهای کشدار و حرفهای بُرنده و امیدهای جابهجاشده کلیدواژههایی هستند که امروز را با آنها به یاد خواهم آورد.
یا شاید باید میگفتم امیدهای تا به تا؟ چون به او گفتم به من امیدوار نباشد اما منظورم واقعا این نبود که به من امیدوار نباشد، منظورم این بود امید به من تمام زندگیاش نباشد. ولی حوصله نداشتم منظورم را توضیح بدهم. او هم معمولا حوصله ندارد منظورش را توضیح بدهد و من غالبا منظورش را بدون هیچ توضیحی میفهمم. میدانم او نمیفهمد و برای همین باید توضیح میدادم و اشتباه کردم، اما بیتقصیر اشتباه کردم؛ عمدی نبود.
لاک قرمزم ترک خورد و من هم پیش از او ترک خورده بودم. فکر میکنم من و لاک قرمزم به ترک خوردن عادت داریم، منتها من بیشتر. پس اشکالی ندارد. اما من داشتم روانی میشدم، احساسش میکردم. احساس میکردم که میخواهم مغزم را از سرم در بیاورم و آن را آنقدر به دیوار بکوبم که بترکد و خون به دیوار بپاشد و دیگر فکر نکنم و نسوزم. احساس میکردم که میخواهم روح ترکخوردهام را، که هنوز هزار تکه نشده بود، به دو تکه تقسیم کنم و هر تکه را به یکی از آنها بدهم تا رهایم کنند و راحتم بگذارند. آنها، چون همدیگر را دوست نداشتند و نمیتوانستند داشته باشند، تکههای جدانشدنی من را به هر سمتی که میخواستند میکشیدند و من روانیتر میشدم و درد میکشیدم و نمیخواستم زندگی کنم، اما میکردم و هنوز هم زندگی میکنم. من نمیتوانم خودم را نصف کنم و به دستشان بسپارم و آنها هم نمیتوانند من را راحت بگذارند، طبیعی و غیرمنصفانه است.
و بعد از آن فکر میکنم که فکرم را جا گذاشتم. فکرم را در آغوشش جا گذاشتم و اسمش بغضم را ترکاند. اسمش را که دیدم، بغضم ترکید و گریه کردم و خوابم گرفت و وقتی خوابم بگیرد، یعنی بهتر شدهام. و بهتر شده بودم. آهنگ گفت: «اومدی وقتی که اشکم لحظهی چکیدنش بود.» و فکر کردم آمدی و چکیدم. و آهنگ ادامه داد: «اومدی وقتی که دلگیر بودم. تو خودم اسیر و زنجیر بودم.» و فکر کردم آمدی و دیگر اسیر و زنجیر نبودم. و آهنگ برای بار آخر گفت: «اومدی. مثل به خورشید اومدی، وقتی از بود و نبود سیر بودم.» و من دیگر از بود و نبود سیر نبودم. آهنگ راست میگفت. و بین همهی این سرخیها، سیاهیها و سفیدیها شجاع بودم و حرفی را که ازش میترسیدم زدم. اگر یک اشتباهم را قبول نکردم، در عوض آن یکی را قبول کردم و حرفم را بالاخره زدم.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر مظلوم و ترکخورده و سپس بهاری به یاد بیاور.