فکر میکنم که امروز و فرداها را باز هم در قطرهای خواهم چکاند و دیگر نیازی نیست نگران این باشم که نکند آن قطره صفحهی خاکگرفتهی تو را، و صفحهی خاکگرفتهی تو را کسی_به جز من و تُرَنْج_لمس نکند. بدون شک لمس میشوید. پس عزیزم، سلام. راستش را بخواهی فکر کرده بودم که دارم در مکان متروکهای برای خودم کلیدواژههایی برای یادآوری این روزها به جا میگذارم و اتفاقاً امیدوار بودم متروکه نباشد و اشتباه هم امیدوار نبودم. متروکه نبود؛ و نیست. و تصور میکردم کلیدواژههایی که به خاطرشان نخواهم آورد مسخره هستند. البته در مورد این اشتباه نمیکردم. پس تصمیم گرفتهام کمی کاملتر بنویسم تا در به خاطر آوردن به مشکلی برنخورم.
از واپسین لحظات امروز است و نوای پیانو و ضعف دارند دیوانهام میکنند. موسیقی را که شنیدم برای یک لحظه در خیالم نوازندهای بودم که داشت مینواخت. بعد دیوانهوار کلاویهها را فشار داد_دقت کن که دیگر ننواخت_ و پیانو به جای وجودش در هم پیچید و جیغ کشید و گریه کرد و من فهمیدم که در واقع دختر کوچکی هستم که نوازنده نیست، پیانویی جلویش نیست، اصلا نواختن بلد نیست؛ حتی نویسنده هم نیست، ولی دارد دیوانهوار مینویسد. البته نه با قلم که با لمس کردن صفحهی گوشی.
بله. امروز من دختر کوچکی هستم که چشمانتظار، دلتنگ و غمگین است و به این فکر میکند که وقتی او باشد خودش را بیشتر دوست دارد. بله. من، وقتی او باشد خودم را بیشتر دوست دارم. چون تاروپودبانوی نامتناهیاش هستم. حتی اگر الان اسمم را جور دیگری در گوشیاش داشته باشد، میدانم که هستم و میدانم که اینطور است. او هم رشتهی ظریف من است. رشتهی ظریف و خواستنی من که فکر نمیکنم خودش بداند چقدر خواستنیست. و فقط من میدانم که چرا یک رشتهی ظریف، اما قوی و محکم، است و این چرا را دیگر هیچکس جز من و خدا نمیداند و فکر کنم هرگز هم کسی به جز ما نخواهد دانست.
آهنگ را عوض میکنم و خیال میکنم خوانندهای هستم که به آن زبان آشنای ناشناخته کلمات را فریاد میزند. بعد باز هم به خاطر میآورم که من نمیتوانم بخوانم، چون خواندن را بلد نیستم و سایهای کنارم حرکت میکند و قلبم از تپیدن انصراف میدهد و باز هم همهی بدنم مچاله میشود و فکر میکنم که یک بدن مچاله، حاصل یک روح مچاله است.
باز هم آهنگ را عوض میکنم و به یاد میآورم که او به من گفته بود برایش بنویسم. گفته بود روحم زوایایی دارد که فقط با نوشتن میتواند آنها را بشناسد و گفته بود حتی روزی که با هم زندگی کردیم باز هم برایش بنویسم. البته من یک کلمه را از جملهاش حذف کردم. من همیشه کلماتی که دوست ندارم را تحریف نمیکنم اما اینجا دلم نمیخواست بگویم "حتی اگر با هم زندگی کردیم". به خودم قول دادهام هرگز نگویم "اگر فلان اتفاق افتاد" چون این یعنی آنقدرها هم ایمان ندارم که اتفاق بیفتد. و این اشتباه محض است، چون اگر من هنوز ایمان و امیدی دارم به خاطر اوست و محال است که با هم زندگی نکنیم.
پیانو آرام گرفته و دیگر دیوانه نیست اما دستهای من هنوز دیوانهاند. بدنم هنوز مچاله و دردمند است و هنوز میخواهم امروز را بنویسم، ولی میروم که ناتوان باشم.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر پوچ و طولانی به خاطر بیاور.