


عزیزم، سلام. تقریبا میتوانم بگویم که از امروز، جنازهی در هاون کوبیدهشدهام به خانه رسیده. معمولا برای بیان شدت زیاد خستگی از این جمله استفاده میکنم. و بله، خستهام. اما از آن خستگیهایی نیست که وقتی گیر بعضی آدمها میافتم احساسش میکنم، نه. چون به من خوش گذشته خستهام. بگذار بهتر بگویم. روحم خسته نیست، اما بدنم هست. چون راه رفتم و حرف زدم، و باز هم راه رفتم و حرف زدم، و باز هم حرف زدم و راه رفتم و شنیدم و کمی هم نشستم، بدنم خسته است.
از امروز، صرف نظر از استرسی که آخر خوشگذرانی به من دست داد، خوشم میآید. راستش کمی ترسیدم؟ کسی که نمیخواستم و آخرین نفری بود که امیدوار بودم حرفم را بشنود، خیلی بدموقع دروغ مصلحتیام را شنید و ترسیدم که دیگر قبولم نداشته باشد. اما بعد فکر کردم اشکالی ندارد اگر قبولم نداشته باشد. مشکلی پیش نمیآید. فکر میکنم دوست داشته نشدن از طرف دیگران ترسناک است. تایید نشدن توسط آنها هم. این که آنها را ناراحت کنم هم من را میترساند؛ اما تصمیم گرفتهام نترسم، چون پیش میآیند و این اجتنابناپذیر است.
من و او خیلی به هم شباهت داریم. شباهتهایی که فکر میکنم عجیب و جادویی به نظر میآیند. شباهتهایی که باعث میشوند ما دقیقا متوجه این باشیم که دیگری چقدر احساس بد/خوبی از یک چیز دارد و این برایم بامزه است. داشتن تجربههایی تا این حد مشترک با آدمی که فکرش را هم نمیکردم، بامزه است. من و او دو سالی میشود که همدیگر را میشناسیم و بعد از دو سال آشنا بودن تازه یکدیگر را دقیقا کشف کردهایم؛ برای همین او، آدمی است که فکرش را نمیکردم.
من این نزدیکی را قبلاً هم احساس کردهام. این احساس را با ایدیا، زیره و مموش هم تجربه کردهام. منتها به دو سال بعد نکشید و در همان لحظهی اول فهمیدیم که ما صیم و صمیمی هستیم و از صیمستان میآییم و بعدش دیگر خیلی دوست بودیم. البته فکر میکنم تجربههای مشترک ما به نحو خودشان تمام شدند. شاید هم نشدهاند، اما دیگر دارند راه خودشان را میروند. پس شاید کمتر صیم و اهل صیمستان باشیم، ولی صمیمی هستیم.
دستم هنوز بوی لاکپاککن میدهد_بله، لاکهای ترکخورده را پاک کردم_و آرزو میکنم کاش عطر بود. لاکپاککنها خوشبو و بدمزهاند. و فکر میکنم عطرها هم همینطور.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر خوشبو و آبی به یاد بیاور.