
عزیزم، سلام. امروز آلوده به خواب بودم و هنوز هم هستم. تقریبا کل روز را هدر دادم و چون نیم بیشتر آن را هم خواب بودم، الان خیلی خوابم میآید. شنیدهام خواب، خواب میآورد و فکر میکنم واقعا همینطور باشد.
داشتم فکر میکردم اهمیتی ندارد اگر در مورد تو اشتباه کنم، نه؟ مهم نیست اگر درون تو کلمات را تکرار کنم، اشتباهات نگارشی داشته باشم یا حرفم محتوا نداشته باشد، نه؟ تو دفترچهی خاطرات منی. یادم هست دوستی به من گفت که گاهی داشتن نقص در نوشتهها زیباست. گفت نامهها و خاطرات میتوانند ناقص و اشتباه باشند و این ناکامل بودن خودش زیباست. و من حرفهای استاد را به خاطر آوردم که میگفت باید نقصهای بقیهی نوشتهها را پیدا کنیم و از آنها الهام بگیریم و نقصها را تکرار نکنیم و به نظر تو هم خاطرات روزانه و نامهها بدون نقص نمیشوند؟ من که فکر میکنم نمیشوند و هیچ نوشتهای و هیچ چیزی نمیشود که بینقص باشد.
چند ساعت پیش در "نمایشنامهی خانمچه و مهتابیِ" اکبر رادی چیزی خواندم که فکر میکنم نظر من در مورد من و تو هم همین باشد. نوشته بود "من میشینم اینجا و توی دفتری که جلدشو ماهوت آبی گرفتهم، خاطرات روزانهی خودمو یادداشت میکنم. خاطرات که نه، در واقع اعترافات نیمهشب یا زندگینامهی خصوصی منه. آشفته، مغشوش، مبهم. که همیشه با دو کلمه شروع میشه..." و تو فکر نمیکنی به ما نزدیک باشد؟ اعترافات آخر روز و زندگینامهی خصوصی منتشرشدهی من که همیشه با دو کلمه شروع میشود. چه تناقضی. مثل این که با صدای آرام تمام چیزی که هستم را فریاد میزنم. در هر صورت مهم نیست. اینجا آنقدر شلوغ نیست و همین تعدادِ کمِ مردم هم به قصهگوی کوچکی مثل من، که قصهی خاصی را هم تعریف نمیکند، اهمیت نمیدهند.
امروز باز هم نامهاش را خواندم. بوی نامه_آن بوی آشنا، نرم و جادویی که روحم را تحریک میکند_کم شده بود و به وضوح روزهای اول به مشامم نمیرسید؛ اما من از همان میزان بوی کمی که مانده بود هم گریهام گرفت. و بعد کلماتش را خواندم و باز هم گریهام گرفت، درست مثل بار اول و دوم و سوم و نمیدانم چندمی که قبل از اینبار خوانده بودمش. و بعد "مثل خون در رگهای من" را ورق زدم و انگشت اشارهام خطهایی که زیر کلمات کشیده بود را دنبال کرد و گریه کردم. انگار که او شاملو باشد و من آیدا باشم و او آن کلماتی که زیرشان خطکشیدهشده را برای من نوشته باشد. میدانم که او شاملو نیست و من آیدا نیستم و در نتیجه آن کلمات هم برای من نیستند، اما این را هم به خوبی میدانم که برای او آنقدر بیشتر از این کلمات هستم که هستم. و میدانم که کلمات چقدر کوچکاند، خوب میدانم. و بارها گفتهام، و باز هم میگویم، فکر میکنم به او اعتیاد دارم. برای همین است که همیشه و در هر صفحهی تو حداقل اشارهای، نیمه اشارهای به وجود او میشود. او دقیقا حس درستترین و بهترین انتخاب و اتفاق عمرم را دارد. همین.
و آن صدا، برای اولینبار در تمامی روزهایی که زندگی کردهام سیمهای اعصابم را به صدا در نیاورد. فکر کنم میفهمم که چرا میخواند. او غصه دارد و میخواند. من غصه دارم و میخوابم. منصفانه نیست؟
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر آشنا، آلوده به خواب، خیس و متزلزل به یاد بیاور.