
عزیزم، سلام. فکر میکنم تقریبا امروز بسیار موردعلاقهی خدا و همه بودم. امروز، به وضوح دوست داشته شدم. سرم را بالا آوردم و نارنجکیها را در پلاستیک دیدم و دوست داشته شدم. سرم را پایین آوردم و وقتی ویرگول را چک کردم، باز هم دوست داشته شدم. ویرگول را واقعا دوست دارم. چون چشمهایم را باز میکنم و میبینم یکی دارد تو را میخواند، برعکس همهی جاهایی که تا به حال نوشتهام. و همینطور فکر میکنم نوشتن و منتشر شدن اینجا منصفانه است، باز هم برعکس همهی جاهایی که تا به حال نوشتهام.
همچنین تصور میکنم خدا میدانست که چقدر دلتنگم و برای همین بود که گذاشت خوابش را ببینم. و میبینی؟ دوباره دوست داشته شدم. لباس صورتی پوشیده بود و وقتی پریا میخواست از ما عکس بگیرد، او را کشیدم و افتاد روی من. هنوز هم همهچیز را به وضوح حس میکنم. اگر بخواهم طبق معمول همیشه سعی کنم احساسی که داشتم را وصف کنم، میتوانم اینطور بگویم که آن حس، جریان خون روی گونه از خجالت و هیجان بود. سطحی، ظریف، آغشته به شرم، سرخ و تازه. انگار که او معشوقهی پنهانیام باشد و خودش این را نداند و من پیوسته و پنهان به او عشق بورزم و هر بار نزدیکم میشود ضربان قلبم تندتر بشود و خون به گونهام راه پیدا کند؛ و بله. او معشوقهی پنهانیام نیست اما احساس من هربار که او هست، به ظرافت خونیست که به گونهام راه پیدا میکند.
یادم هست از من پرسیده بود که حواسم کجاست و خندان به او گفتم: «پرت شما.» بعد خودم را تصحیح کردم: «نه، نه. جمع شما. تو چی؟» و به سادگی گفت: «پیش شما.» و فکر میکنم حتی وقتی کمتر یا دیرتر هست، من با غم تهنشینشده و دل کوچکشدهام مشکلی ندارم. فکر میکنم به سادگی معتاد، آشفته و پریشانش هستم و نمیدانم. دلم برایش پرپر میزند و به او خو گرفتهام. به قول شازده کوچولو، رام و اهلیاش شدهام.
امروز، پیانو هم نواخته شد و همان بداههی بابک بود که برای تابلوی نقاشی The lady of shalott نواخته بود. من سهباره دوست داشته شدم. تصور کلاویههای ملموس و این صدای بیکلام، من را متزلزل کرد و ته قلبم را پر و خالی. هنوز و تاابد افسوس میخورم که چرا فقط پنجاه ثانیه است و از طرفی فکر میکنم که همین که جادویی و بداهه است کافیست. به نظر تو خلاق نیست؟ احساسی در او که حاصل از دیدن یک نقاشی است و با لمس کلاویهها صدا شده، خلاق نیست؟ حالا میدانم این تابلوی نقاشی یک شعر دارد و دارد آن لحظهای را نشان میدهد که بانوی شالوت زنجیر را رها میکند، قایق حرکت میکند و خودش دراز میکشد و آخرین آواز را میخواند و سپس میمیرد. چون طلسم را شکسته میمیرد. یعنی او داستان این تابلو را میداند؟ حتی اگر این موسیقی ندانسته و ناآگاه از داستان نواخته شده باشد، باز هم من انعکاس تصویر بانوی مشوش در آینه را شنیدم. دقت کن، تصویر را "شنیدم". غم او را به وضوح دیدم. احساس میکنم دستهای نوازنده هم غم داشت، از نوع عمیق و طویلش. آرزو میکنم مردم هم مثل من بداههی بابک را بشنوند و ببینند و قبل از هر چیز، به آن احساس داشته باشند. بعد هم آهنگ The lady of shalott را گوش بدهند و مثل من داستانش را پیدا کنند و بخوانند. راستش این اولین باری است که بدون کمک کسی توانستهام به یک تابلوی نقاشی احساس داشته باشم.
و غم ناچیز امروزم از حد تهنشینشدهی معمول کمی بیشتر بود ولی آنقدر بیاهمیت که میتوانم فراموشش کنم. میتوانم به یاد نیاورم. اضافه میکنم که هوا بسیار گرم بود، هست و احتمالا گرمتر هم خواهد شد و این تنها بخش امروز و همیشه است که به نظر میآید من را دوست ندارد و نخواهد داشت.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر دوستداشتنی، زنده، سرخ، پر و خالی و گرم به یاد بیاور.