



عزیزم، سلام. امروز خوشحال بودم. فکر میکنم خیلی هم بودم. خوشحال و طبق معمول دلتنگ. البته بعد از دیدن ویدیوی خودم و "آن"، دلتنگی اضافه هم پیدا کردم. فکر میکنم یک ماه و خوردهای از آخرین باری که این زنیکهی مزخرف را دیدهام میگذرد و دلم برای خودش که نه، برای پیادهروی کردن با او و رسیدن به جاهای ناشناختهای که قرار میگذاریم فقط برای خودمان بماند و آخرش همه را به آنجا میبریم_میدانم که میبریم، حتی اگر این یک جا نبرده باشیم بالاخره میبریم_تنگ شده. نیازی نیست بنویسم که چرا او زنیکهی مزخرف است، چون به محض این که این را بخوانم متوجه خواهم شد و به یاد خواهم آورد. اصلا واقعا مزخرف است، موافق نیستی؟ و من واقعا دلتنگ وقت گذراندن با او هستم. به محض این که ببینمش، اول تا میخورد میزنمش و سپس دوباره دوستش خواهم داشت. قول میدهم.
دارم آهنگی را گوش میدهم که وقتی داشتم دنبال بداههای میگشتم که بابک برای نقاشی بانوی شالوت نواخته بود، پیدایش کردم. اسمش The lady of shalott است، Loreena Mckennitt آن را خوانده و خیلی نرم و جادویی است. بوی قصه میدهد و میتوانم خودم و ایدیا را با آن تصور کنم. و آها. بعد از این که بداههی بابک را از خودش گرفتم، تازه فهمیدم بداهه است.
از دیگر دلایل شاد بودنم این بود که امروز، یک شیشه از دوازده شیشهی تُرُشی را با سوسیس خوردم. واقعا تا خرخره خوردم و واقعا چه چیزی از تُرُشی زیباتر است؟
و اگر میپرسی امروز غمگین هم بودم یا نه، بگذار چیزی را برایت تعریف کنم. یادت میآید که یک جای فیلم L'amant از او پرسید غمگین است یا نه؟ و او در جواب گفت: «هستم. البته این طبیعیه. من همیشه یکم غمگینم.» وقتی این را گفت فکر کردم غمش خاک تهنشین شده توی لیوان نوشیدنی روزانهاش است که از لیوان جدا نمیشود و همیشه و با هر نوشیدنیای هست. گاهی حس میکنم غم واقعا همین شکلی است. همیشه یکمی از آن هست. انگار مثلا روح ما فرش باشد و غم یک کاموای نامرئی که بین لایههایش بافته شده و همهجایش هست. فقط معمولا دیده نمیشود. و بله. کمی غمگین بودم ولی آنقدر زیاد نبود که آزاردهنده باشد. همان مقداری بود که معمولا تهنشین ته روح است و به آن عادت دارم.
دیگر از کلیدواژهها بدون توضیح استفاده نخواهم کرد، چون که بعد از سالها روزم را فراموش خواهم کرد و به خاطر نخواهم آورد.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر آرام، شاد، سوسیسی و آهنگین به یاد بیاور.