
به راستی چه کسی ستارهها را جابهجا میکند؟ من فکر میکردم خودشان باشند، اما نبودند.
پدر میگفت ستارهها ساکناند. این ماییم-این زمین بزرگ که هرگز نخواهم توانست همهجایش باشم-که حرکت میکنیم و به اشتباه فکر میکنیم ستارهها شب که خوابیدهایم راه میروند. اما ذهن کوچکم نمیتوانست تصور کند، آخر منطقی نبود. زمین با این عظمت و بزرگی باید راه میرفت و ستاره به آن کوچکی باید میایستاد و نگاه میکرد؟
از پدر که پرسیدم گفت به راستی کدام یک کهنسالتریم، زمین یا ستارهها؟ او میدانست اما من نمیدانستم. برای من ما از ازل وجود داشتیم و ابدی بودیم. اما آنجا یاد گرفتم بزرگی احتمالا فقط به سن نیست.
هنوز هم هر شب به ستارهها نگاه میکنم و میدانم چند ساعت بعد، من ساکن ستارهها را جایی دیگر خواهد دید و از من ساکن نخواهید باور کنم ستارهها جابهجا نمیشوند. شاید خودشان نمیتوانند جابهجا شوند، باشد، قبول. پس چه کسی ستارهها را جابهجا میکند؟