

عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز زیادی بیانرژی و معمولی بودم. احتمالا چیزی که دلم میخواست فراموشش کنم و به آن فکر نکنم، و فراموش نکردم و همهاش در موردش فکر کردم، همهی بیشتر انرژیام را خورد. البته این که سر جمع دو سه ساعت بیشتر نخوابیدهام هم بیتاثیر نیست. امیدوارم امشب زود بخوابم.
وقتی داشتم مینوشتم اولین روز از سومینماه هجدهسالگی با خودم فکر کردم چقدر زود میگذرد و چقدر جوری میگذرد که اصلا حس نمیکنم میگذرد. واقعا همین دیروز هنوز اردیبهشت نشده بود. الان فکر میکنم فروردین واقعا طلسمشده است. قبلا فکر میکردم فقط چون یکهو روز طولانیتر به نظر میآید حس میکنیم ماه کش آمده و بعد به بقیهی ماهها عادت میکنیم، ولی الان میبینم به طرز عجیبی همهچیز روی دور تند است. تندتر از آن که به آن عادت کرده باشم. انگار موجود پلیدی به دنبال اردیبهشتماه افتاده و او میخواهد سریعتر به آخر وظیفهی خودش برسد و بگذارد آن موجود خبیث، ماه بعدی را دنبال کند.
اواسط امروز، با این که کاملا به استرس و عصبانیت آغشته بودم وقتی حضورش را حس کردم همهی آن احساسات بد دود شد و رفت هوا. خوب است که اینقدر پناهگاه است. خوب است که هست. دلم میخواهد هر نفسی را که میکشد کنارش باشم، دلم میخواهد زندگی را با هم تجربه کنیم؛ احساس میکنم اینطوری همهچیز نزدیکتر است. به خاطر دارم که دردآشنا و دمسازش بودم. گفته بود دردآشنا یعنی کسی که به درد خو گرفته و درد دیگری را درک میکند و دمساز یعنی همراز. یادم هست چند شب بعدتر در نامهاش نوشته بود که به نظرش من شیرین نیستم، شکلات تلخم. شکلات تلخی که حاضر است به خاطرش روحش را به شیطان، متصدی یا هرکسی بفروشد. گفت شکلات تلخم چون به همان اندازهای منطقی و خونسرد و هیجانزده و پربار و تیز و understanding و cute هستم که یک زن باید باشد و من فکر کردم توصیف زیبایی برای یک شکلات است. گفت منظورش از آن تلخی این بود که رنج به یک شیوه ما را میبلعد و شادی همانطور غرقمان میکند و این عین عین کلماتی است که او به کار برد، بدون حتی یک "واو" کم یا زیاد شدن. فرض کن من اینها را در تو ننوشتهام، او نوشته. نویسندهی خلاق و فوقالعادهای نیست؟ و به من بگو چگونه میتوانم کنار همچین موجود وجودداشتنیای زندگی نکنم؟ چگونه میتوانم دوستش نداشته باشم و کنارش آرام نگیرم؟ بله. او همیشه بخش زیادی از من و روزم را تشکیل میدهد. حتی اگر یک روز از او کمتر بنویسم، باز هم این موضوع عوض نخواهد شد.
این روزها از ته قلبم دعا میکنم این دو ماه به خیر بگذرد و به خوشی تمام شود، یا نه، فقط و فقط تمام شود. استرسی که دارم و چیزهایی که نمیخواهم به آنها عادت کنم و صداهای منزجرکنندهای که مدام میگویند باید درس بخوانم و صداهای قویای که حمایتم نمیکنند و آدمی که میخواهم دورش بیندازم و فعلا نمیشود چون آنقدر شجاع نشدهام من را تضعیف میکنند. آرزو میکنم همهی اینها هرچه زودتر تمام شوند و به این روزها بخندم.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر شیرین، تلخ و پر از آرزو و خواستههای قلبی به یاد بیاور.
پینوشت: فکر دزدیدن لباسهای نارنجی مانورا را هم به یاد بیاور. متشکرم. امیدوارم یک روز بیایم و بنویسم که از او لباس دزدیدهام. نارنجی را دوست دارم چون فکر میکنم گرم و جسور است. نارنجی را دوست دارم چون "پرتقال" را دوست دارم. نارنجی را دوست دارم چون هرگز "پرتقال" را نداشتهام، هرگز "پرتقال" نبودهام. من هرگز نارنجی نبودهام.