
وقتی یکم جوونتر بودم، فکر میکردم همیشه میتونم بنویسم.
متاسفم که فکر میکردم الان این شکلی مینویسم، فردا اون شکلی و فرداهای بعدی به شکلهای بعدی و نمیدونستم هرگز نباید رهاش کنم و باید تعلیمش بدم.
متاسفم که باید یهویی به خودم میاومدم و میدیدم بزرگ شدم، توی بیست سالگی پیر شدم؛ فرداها اومدن و من خشک شدم، خالی شدم، تهی شدم، هیچ شدم.
متاسفم که چالشهای ذهنیم از کدوم کتاب رو بخونم یا با کدوم موضوع بنویسم به چیزهای دیگهای تغییر کاربری دادن، ادبیاتم تغییر کرد، ورق دنیام برگشت.
متاسفم که باید بهت بگم قلمم هم مثل چشمم، خشک شده و ضعیف.
متاسفم که گذشتهها رو میخونم و دیگه هیچی به یاد نمیارم و فقط میتونم از خودم بپرسم: مگه چقدر از همهچیز گذشته؟ و جواب بدم: سه سال. فقط سه سال گذشته و من دنیایی رو از دست دادم. دنیایی که برمیگرده، ولی با تلاشی بیشتر از اون تلاشی که لازم بود داشته باشم که دنیام رو نگه دارم.
پیامهایی که ماهها قبل نوشتن رو میخونم و اشک نیش میزنه توی چشمهام و توی روحم یه چیزی جیغ میکشه و خودشو به در و دیوار میکوبه. یه بچه است. بچهی منه.
و من دیگه آدم قشنگی رو دوست ندارم. و من دیگه بلد نیستم قشنگ بنویسم.
گاهی اونقدر ناامیدی یقهم رو میگیره و افکار سرم رو میخورن و نگرانی منو هیچ میکنه که کاری از دست هیچکس ساخته نیست و ترجیح میدم سکوت کنم.
گاهی هم اونقدر خوشحال و امیدوارم که آرزو میکنم همهی نگرانیهام برای همیشه پشت در بمونن. روزها من شلوغ و مشغولم و شبها؟ شلوغ و مشغول و مغمومم.
آرزو میکنم شبها نیان و من تنها نباشم و به هیچ آیندهای فکر نکنم. آرزو میکنم شبها نیان و سیاه و تلخ و ناامید نشم و افکار مغزم رو نجون.
گاهی فقط چند قدم نیاز دارم که غرق بشم. که خستهتر باشم و فقط هم خستهتر باشم.
دیگه کلافگیای نیست.
وقتی جایی برای بودن نیست و رسیدنی در کار نیست، دیگه کلافگیای هم نیست.
گاهی آرزو میکنم کاش همهی عمرم توی شهر کوچیک خودم زندگی میکردم و تنها دغدغهم ادامهی تحصیل و ازدواج و بزرگ کردن بچهم میبود، نه این که اینجا باشم و تنها آرزوم بشه یکم زندگی کردن، امیدوار بودن، جوونی کردن.
گاهی آرزو میکنم کاش دغدغهای نبود، مسیری نبود، دو راهی نبود. کاش راهی بود.
و در نهایت؟ صبح میشه و من ترجیح میدم ناامید و خسته باشم اما همین آدم باشم.