
به بالهای عجیب و غریبت نگاه میکنم و همانطور که زیر نظرت دارم میپرسم: «یعنی واقعا اگه تو رو بپوشم میتونم به هرجا که میخوام سفر کنم؟!» چشمهایت را نمیبینم ولی حدس میزنم که داری به من نگاه میکنی، اما صدای کوچکت را میشنوم که با صبر میگوید: «بله. به هر کجا که بخوای. و تو دوست داری به کجا سفر کنی؟!»
سوال سختی است. در واقع خود سوال آسان است و بیشمار جواب دارد اما دادن فقط یک پاسخ به آن سخت است. دلم میخواهد با کفشهای بالدار به کجا سفر کنم؟ میتوانم به یونان فکر کنم. بلندترین کوه جهان، سردترین نقطهی دنیا، جنگلهای آمازون و همه و همه از جلوی چشمهایم رد میشوند اما با این که همه را میخواهم، هیچکدام را نمیخواهم.
تو صبور نگاهم میکنی و چشمانتظار نشستهای تا تصمیم بگیرم و سکوتت باعث نمیشود از سکوتم خجالت بکشم. میدانم که تو سکوت را درک میکنی، ناسلامتی یک کفش بالداری، و میدانی تصمیم گرفتن چقدر سخت است. البته به من نگفتی چند فرصت دارم ولی من فرض میکنم فقط یک بار میتوانم با تو به جایی سفر کنم.
نیم ساعتی میگذرد و بالاخره دهان باز میکنم و از تو میپرسم: «میتونم هرجایی که میخوام برم؟» بلافاصله جواب میدهی: «البته.» با شک و تردید میپرسم: «حتی جایی که فکرش رو نمیکنی؟» برعکس من با اطمینان حرف میزنی: «جایی نیست که به فکر من نرسیده باشه و بهش فکر نکرده باشم. دوست داری به کجا سفر کنی؟»
نفس عمیقی میکشم و میگویم: «دلم میخواد به ذهنش سفر کنم.» من ابروهایت را نمیبینم ولی شرط میبندم که از جوابم تعجب کردهای و در نتیجه آنها بالا رفتهاند. با شگفتی میپرسی: «به ذهن کی؟» خوشحال از این که بلافاصله به من نه نگفتهای، شجاعتر حرفم را ادامه میدهم: «ذهن خدا. میخوام به ذهن خدا سفر کنم.»
حس میکنم داری به من لبخند میزنی، از صدایت این را متوجه میشوم: «چرا میخوای بری اونجا؟» به آسمان و بعد به تو نگاه میکنم و میگویم: «فکر میکنم خیلی از خدا خوشم میاد. خوشقلبترین و خلاقترین موجود وجودداشتنیایه که تا حالا دیدم. دلم میخواد ببینم ذهنی که این دنیا رو با این جزییات ساخته چه شکلیه. دلم میخواد دنیا رو از دید خدا ببینم.»
سکوتت طولانی میشود، من برعکس تو سکوتت را درک نمیکنم اما صبر کردن را بلدم. میدانم چیز غیرممکنی خواستهام، میدانم نمیشود از دریچهی ذهن خدا دنیا را ببینم و تو داری فکر میکنی چطوری به من بگویی نمیشود که ناامید نشوم. میدانم اگر میشد به این سفر بروم هم، برایش بازگشتی وجود نداشت. صدایت من را به خودم میآورد: «من این قدرت رو ندارم، ولی میتونم تو رو به بهشت ببرم. و خودت میدونی که بهشت، نزدیکترین جا به خداست. اما اگه بری اونجا دیگه برگشتی در کار نیست.»
همراه با لبخندم یک قطره اشک از چشم چپم میچکد، میدانم تو هم لبخند را از صدایم احساس میکنی: «میخوام برم اونجا. میخوام برم اونجا و هرگز برنگردم، میتونم؟»
بالهای عجیب و غریبت را باز و بسته میکنی و من میدانم که این یعنی بله. تو را میپوشم و با هم از پنجره به سمت آسمان میرویم و من برای دنیا دست خداحافظی تکان میدهم.
پینوشت: همونطور که واضحه درگیر امتحانهام و برای همینه که اینقدر اینجا پیدام نمیشه. :»