
انسانها واقعاً موجودات عجیبی هستند. اونا دوست دارن مدام مشکلات خودشون رو گردن دیگران بندازن.
بهجای اینکه سعی کنند مشکلشون رو حل کنند، دنبال مقصر میگردن. این یکی از خصلتهای انسانه که در اغلب آدمها دیده میشه.
مورد بعدی دربارهٔ اعتقادهای انسانه. گاهی اوقات میدونن که اعتقاداتشون اشتباهه، ولی چون سالها با اون باور اشتباه زندگی کردن،
قادر به پذیرش اشتباهشون نیستن و از باورهاشون دفاع میکنن.
ما انسانها اکثر مشکلاتمون رو تقصیر سرنوشت و خدا میندازیم، در صورتی که خودمون با هم وارد جنگ میشیم
و مدام دنبال پول، ثروت، قدرت و... هستیم.
اکثر کشورها به جای اینکه با هم وارد جنگ بشن و همدیگرو تحت فشار بذارن، میتونن با همدلی و همکاری،
زندگی بهتری برای انسانها فراهم کنن. اون وقت دنیا قشنگترین جای زندگی میشه.
ولی زیادهخواهی و طمع باعث شده بعضی از کشورها در طول تاریخ، خون کشورهای دیگه رو بمکن و با غارت و استعمار،
معادن، نیروی انسانی، نفت و... رو فقط برای خودشون بخوان.
همهٔ انسانها دارای خصلتهای مثبت و منفی هستن. ولی در یکی بیشتر خصلتهای منفی وجود داره و در دیگری بیشتر خصلتهای مثبت.
هروقت هر خصلتی از حد تعادل بگذره، میتونه خطرناک باشه و آسیبرسون، فارغ از اینکه اون خصلت مثبت باشه یا منفی.
زمانی که از حد بگذره، هر ویژگیای میتونه به انسان لطمه بزنه. پس نتیجه میگیریم تعادل در هر چیز مهمه.
هر جا که حد وسط برقرار بشه، مشکلی پیش نمیاد؛ چه در روابط سیاسی، چه در روابط عاطفی و اجتماعی.
پس بیاید همیشه در همه چیز، حد و تعادل رو حفظ کنیم.