مانند ابر می مانی؛
نرم و لطیف و دوست داشتنی.
بسان کوه می ایستی؛
محکم و استوار و خواستنی.
به تپه می نگرم؛
تو گرمایی،
گرمایی از جنس هور؛
زیبا، پرتلالو ، جاری.
و شاید جاری بودنت را از نهر گرفته ای
که در میان باغ تن ات،
چون رگه های سپید خوشبختی
به رنگ یک عمر زندگی
روان هست و در گستردگی...
من اما تو را،
ورای این نشان ها دیده ام.
تو بسان سبزه های درون دشتی،
به وقت بهار
و به رنگ سبز امیدوار.
من از آسمان نشانت را گرفته ام،
در پی آن بسوی کوه دویده ام ،
و در میان تپه هایی ارغوانی
روان شده ام به سوی جویباری در دل باغ
بعد از آن
آرامِ آرام
و نرم نرمک رسیده ام به فصل الختام نگاهت، به دشت سر سبز وجودت .
تو طوفان نه، نسیمی!
تو رگبار نه، بارانی!
تو آلودگی محیط زیست نه، استشمام هوای تازه ای به وقت دلتنگی.
من از تردید گذشته ام،
به باور رسیده ام.
باوری از جنس تو ، ازجنس نور، از جنس حضور...
تو خودِ خودِ دشتی؛
و من رها در آن
به رنگ سبزِ امیدوار!
✍️نفس
#نفیسه_دربندی
✍️نفیسه دربندی