دفتر کلاسی خود را باز کردی دعا دعا کردم اسم مرا نخوانی اما ناباورانه این اسم من بود که بر زبانت جاری شد
چنان اسمم را صدا زدی که مبارزان در میدان جنگ همنبرد میطلبند ، ارام و اهسته بالا امدم گویی رجز خوانی تان موثر بود خوب زهر چشم گرفته بودید
اما من به این سادگی تسلیم نمیشدم با اولین سوال جنگ تن به تن ما شروع شد
اولین سوال برای من حکم اولین ضربه را داشت چندان کاری نبود زیرا با پاسخ خود من هم ضربه ای زده بودم وشادمان از این پیروزی نسبی ، سوال میپرسیدید ومن سعی میکردم پاسخ دهم گویی هیچ یک قصد تسلیم شدن نداشتیم هر دو خسته از این جنگ بودیم اما ادامه میدادیم و این زنگ تفریح بود که به جنگمان پایان داد با صدای زنگ دست کشیدیم از کشت و کشتار
خوش حال بودم که این بار نباختهام هر چند که پیروز هم نبودم
از سکوی پایین امدم همچو مبارزان، لتوپار از این همه زخم
دوستم لبخندی زد حتما او مرا پیروز میدانست
به قول چشمهای همیشه خسته و حبس شدهاش پشت عینک آخر این داستان ما برندهی این جنگ ناعادلانهایم