
فیلم سینمایی «رقص چاچا به آرامی» و سکانس پربازدیدش توی اینستاگرام در توصیف احساس افسردگی از زبان بازیگر زن نقش اول این فیلم (داکوتا جانسون) یکی از دلایلی بود که باعث شد تا این فیلم رو بطور کامل ببینم .
دقایق ابتدایی فیلم و حضور کاراکترهای کودک باعث شد تا فکر کنم قراره یه فیلم تینجری که پر از احساسات نوجوانانه هستش ببینم که خوشبختانه در ادامه ، داستان تغییر کرد . فیلم از روند رشد احساسات یه پسربچه به اسم اندرو حکایت میکنه . از شروع جرقه ی دلبستگیش به یه فرد بزرگتر از خودش و جریانِ حسی ای که به مرور در او رشد میکنه .

اندرو با روحیه ی حمایتگری ای که از مادرش یاد گرفته ، احساسات درونیش رو با لبخند سرکوب میکنه و سعی در کمک به سایر افراد از جمله برادر کوچکترش داره . همین روحیه در اونِ که باعث میشه تا همه ی تلاششو بکنه که با شریک عشقیش به فکر ساختن زندگیه مشترک بیفته در حالی که دوست دخترش علاقه ای به این موضوع نشون نمیده .
اندرو در مسیر همراهیه برادرش ، به جشنی دعوت میشه که بعدش ازش خواسته میشه تا اجرای مراسمات ( دیجی شدن ) رو به عهده بگیره . اون با وجود اینکه از طرف ناپدریش مورد تمسخر قرار میگیره و ضمیر ناخودآگاهش هم بهش این حس رو اطلاق میکنه ، پا در مسیر اجرای جشن ها ( دیجی شدن ) میزاره و متوجه میشه که تو این شغل میتونه خوب عمل کنه . در همین جریانات با دختری اوتیسم و مادر مجردش به نام دامینو آشنا میشه و اونها حسِ حمایتگری ای رو در وجودِ اندرو بیدار میکنن .

علاقه به افراد ، باعث میشه تا بصورت ناخودآگاه مواظبشون باشی ، خوشحالشون کنی و همه ی تلاشتو بکنی تا اونها در راحتی باشن و این حسیه که اندرو به دامینو پیدا میکنه . حس اعتمادی که بین دامینو و اندرو بوجود میاد باعث میشه تا دامینو از احساساتش ، گذشتش و نامزد فعلیش به اندرو بگه . اما اندرو همچنان روحیه ی حمایتگری رو در پیش میگیره و سعی میکنه تا با مراقبت از دختر اوتیسم دامینو به اون و نامزدش کمک کنه تا با این کار دامینو خوشحالتر باشه .
اما بعد از اولین بوسه ، اندرو در وجودش ، احساس اشتباه بزرگی رو میبینه ؛ اشتباهِ نگفتن . بنابراین سعی میکنه تا این حس رو به دامینو انتقال بده . اما دامینو قبول نمیکنه و بهش این اطمینان رو میده که با وجود همه ی شیطنت هاش به نامزدش علاقه داره .
شاید تنها جمله ای که بعد از دیدن فیلم به ذهنم اومد این بود که «همه چی ریشه در کودکی داره » واقعا بیجا هم نیست . گاهی احساس تعلق داشتن به کسی یا چیزی به اندازه ی نحوه ی برخورد با اون احساس اهمیت نداره . باید این واقعیت رو هم در نظر گرفت که آدمها در مقابل احساساتشون ، واکنش یکسانی ندارن. دوست داشتن و یا دوست داشته شدن هم میتونن گاهی خطرناک بنظر بیان البته اگه قبلش ندونیم از این حس دقیقا چی میخوایم .
خلاصه که اگه تو خودتون احساس افسردگی دارین میتونین این فیلم رو ببینین تا یکمی از حالتون رو توصیف کنه . اما در صورتی که به فیلمای عاشقانه ی نرسیدنی علاقه ندارین بیخیال این فیلم بشین .
پی نوشت : چیزی که خوندین نظر شخصیم به عنوان یه بیننده بعد از دیدن این فیلم بودش که دوست داشتم باهاتون به اشتراک بزارم . خوشحال میشم که نظرات شما رو هم تو کامنت ها بخونم .