قطعاً خیلی از ما این برزخ زندگی کردیم.
روزهای اول، هر لحظهاش با غصه و دلتنگی میگذرد. مرورِ هرروزهی خاطرات و هجومِ بیرحمانهی یادآوریها، چنان آدم تحت فشار قرار میدهد که دلت میخواهد دوباره سراغش بروی فقط برای اینکه این احساسِ گنگِ رهاشدگی و تنهایی را ساکت کنی.
اما دقیقاً همینجاست که با «واقعیت» روبرو میشویم.
اینبار، دیگر با چشمهای بسته و احساسات کورکورانه به او نگاه نمیکنیم. اینبار پای ترازوی منطق وسط میآید؛ ترازویی که وزنِ رفتارهای او، احساسِ طردشدگیِ خودمان و منافعِ روحیمان را دقیق میسنجد.
در این بازگشتِ مجدد، دو اتفاق مهم رخ میدهد:
یک: فروریختنِ بتهای ذهنی
اکثریتِ آدمها بعد از بازگشت، تازه متوجه میشوند که فردِ مقابلشان هیچ شباهتی به تصویرِ داخل ذهنشان ندارد! آنها با فانتزی های ذهنشان، بتی از جنس انسان ساخته بودند و تمام هویت و وجودیت خود را به او گره زده بودند. این بازگشت، گرچه تلخ است، اما یک فایدهی بزرگ دارد: آدم را از دنیای خیال و توهم بیرون میکشد و با واقعیتِ عینیِ طرف مقابل روبرو میکند.
دو: آزمونِ اصالتِ رابطه
اما در این میان، برای تعداد کمی از انسانها، این جدایی یک «ترمزِ آگاهانه» است. محکِ سختی است سر یک مسیرِ مه آلود، تا مطمئن شوند راهی که میروند به دره ختم نمیشود. این فاصلهی اجباری به آنها ثابت میکند که دوری از پارتنرشان چقدر میتواند جبرانناپذیر باشد و بودنشان در کنار هم، چطور باعث پیشرفت فردی و جمعیشان میشود.
در تعریفِ ریاضیِ رابطهها، اکثر آدمها معتقدند:
1+1=2
(یعنی دو فرد مستقل، بدون همافزایی خاصی فقط کنار هم زندگی میکنند)
اما تعداد کمی از رابطههای بالغانه به فرمولِ دیگری باور دارند:
1+1=11
این یعنی: «من تو را به عنوان همسفرِ زندگیام معرفی کردهام؛ پس تقاضای تغییر دادنت را ندارم. تو را با تمامِ آنچه هستی میپذیرم، اما در عوض یک تقاضا دارم... اینکه در این مسیرِ طولانی، همیشه و در هر شرایطی، پابه پای من و "در کنارم" باشی.»
#ن_هدایت
نادیا هدایت