زمان قطعی اینترنت یکی دوتا پست نوشتم دیگه وقتی اینترنت وصل شد نیومدم سمت ویرگول :)
من یه چنل دیلی خیلی کوچیک داشتم توی تلگرام (البته هنوز هم دارمش ) چند شب پیش تمام ممبرامو حذف کردم عادت داشتم هرچی بهم میگذشت توی چنلم میزاشتم از یه تایمی همش داشتم شکستامو میزاشتم همش تصمیمات اشتباهم بیشتر روزا میومدم مشکلاتی که داشتمو میگفتم ولی بعضی روزا خیلی امیدوار میشدم میومدم میگفتم مطمئنم درست میشه !!!

با خودم گفتم باید علاقمو پیدا کنم برم سمت علاقم اما پیدا کردن علاقه هم پول میخاد دیگه من هیچی ندارم منی که سال یبار برای خودم لباس میگیرم وقتی دوسام دوسال منو به یه شال تکراری میبینن حس خجالت بهم درست میده قبلا برام اهمیت نداشت اما این روزا دارم اهمیت میدم این روزا به خیلی چیزای اهمیت به اون دوتا همکلاسی سال نهمم که پشت مدرسه باهاشون راجب اهدافمون صحبت میکردیم اونا میگفتن ارزوی اینو دارن یک طراح مد و طراح دوخت حرفه ای بشن و حالا بعد چندسال دارم میبینم هردوشون انلاین شاپ زدن توی کاری که بهش علاقه داشتن دارن پیشرفت میکنن اونوقت من چی ؟ هیچ دستاوردی نداشتم هنوز نمیدونم چی میخام نمیتونم برم دنبال اینکه بدونم علاقم چیه علاقه پول میخاد علاقه حمایت میخاد فقط دارم خودمو متقاعد میکنم با چیزایی که الان توی دسمه یکاری کنم با لپتاپ قدیمی ای که دارم برم برنامه نویسی یاد بگیرم برم توی رشتم که نرم افزاره پیشرفت کنم به درک که علاقه ندارم به درک هر دفعه شروع کردم بعدش ول کردم باید توی چیزی که از دسم بر میاد موفق بشم باید بتونم حرفی برا گفتن داشته باشم انقدر خودمو سرزنش نکنم که چرا به هیچ جایی نمیرسم
از خودم متنفرم از تایمایی که میتونسم مفید بگذرونم نگذروندم، از موقعیتایی که میتونسم نه بگم نگفتم، از جاهایی که میتونسم خودمو و ایندمو الویت قرار بدم ندادم اما خب چیکار کنم من هیچوقت نمیتونم قبول کنم که قرار نیست اینده ای که میخوامو نداشته باشم چون توی اوج نا امیدی توی اوج تنفر از خودم هم امید دارم که میتونم به رویاهام برسم :))