تمام پاییز، شهر حساب کردن را یاد گرفت؛ نان را، سکه را، کفگیر را، ته‌دیگ را، ساعت‌هایی که میان دو گشت فاصله می‌افتاد، نفس‌هایی که در کوچه‌ها به شماره می‌افتاد و روزهایی که بی‌آنکه چیزی به آخرشان افزوده شود، از پی هم می‌گذشتند. دختر هم حساب می‌کرد؛ بی‌صدا، بی‌آنکه کسی بداند. دستش از کار و انتظار، از کشیدن آب و به دوش بردن بار روزگار، چنان بی‌رحم شده بود که گویی یک هفته‌ی تمام، شب را در مشت نگه داشته باشد. پسر، با زیرپوش سفید و چروکیده‌ای که به جامه‌ی کارگری پس از هفت روز کار می‌مانست، کنارش در کوچه باریکی ایستاده بود؛ همان کوچه‌ای که مردم از آن می‌گذشتند، با گونی‌های آرد بر دوش، بچه‌هایی آویخته به دامن و هزار کار کوچک و ناگزیر برای زنده ماندن. پسر کم‌حرف بود. بازوانش را دور دختر حلقه کرده بود، چنان که مردی در اتاقی سرد، آخرین گرمای باقی‌مانده را در آغوش می‌گیرد. از آن مردانی که وعده‌ی نجات می‌دهند خبری نیست؛ از آنان که می‌دانند زمین، بیش از آنچه در دل دارد، به کسی نخواهد بخشید.مردم می‌دیدند و خود را به ندیدن می‌زدند. پیرمردی با زنبیلی از میوه‌های لک‌دار، نگاهش را به سنگفرش دوخت. سربازی ساعتش را وارسی کرد. دخترکی چند لحظه ایستاد، به آن دو نگاه کرد و بعد، انگار کسی صدایش زده باشد، دوید و دور شد. زن جوان دست تیره‌اش را زیر گلوی پسر قفل کرده بود؛ انگار نمی‌خواست بهای روزهای گذشته را کسی ببیند. پسر اما دست از او برنمی‌داشت. آن آغوش، نه نشانی از دلاوری داشت و نه شکوهی که بر پرده‌ها و اعلامیه‌ها می‌کشند. بیشتر به پناه بردن دو آدم خسته می‌مانست؛ دو نفری که می‌دانستند فردا هم نان کم خواهد بود، راه‌ها زیر نظر خواهند ماند و شب، باز با همان سنگینی بر بام‌ها فرود خواهد آمد. در آن میان، نه سخنی از رهایی بود و نه عهدی بزرگ. تنها قراری خاموش میان دو تن بود که تا وقتی هنوز گرمایی در تن یکدیگر می‌یابند، رهای هم نکنند؛ حتی اگر شهر، هر روز چیزی از دارایی و آدم‌هایش را از دست بدهد.
آدم گمان می‌کند به فصلی گمشده از یک کتاب برخورده است؛ فصلی که شاید روزگاری در خانه‌ای در شیراز نوشته شده، یا در دهی دورافتاده از خراسان، میان سفره‌های بی‌رونق و چراغ‌هایی که روغنشان رو به پایان است. گمان می‌کند این دختر را جایی در صفحات سووشون دیده و آن پسر را در گرد و خاک راه‌های کلیدر؛ انگار آن دو از میان کتاب بیرون آمده‌اند تا روزگار خود را، بی‌کم‌وکاست، از سر بگذرانند. اما درست در پایان، قصه اندکی از راه خود کج می‌شود. سووشون و کلیدر، انگار از کتاب‌هایشان گریخته و به زندگی پناه آورده بودند. تنها نامی که به این قصه تعلق نداشت، نام راک‌استار گیمز بود؛ انگار کسی زندگی را به هیئت قصه‌ای دوباره آفریده باشد و به چیزی بدل شده بود که می‌شد در آن قدم زد، نفس کشید و بازی‌اش کرد.
