در دهه‌ی ۱۸۶۰ میلادی، تعدادی از هنرمندان فرانسه، روش یا سبک جدیدی را در نقاشی ابداع کردند. بیشتر هنرمندان، درون خانه‌ها و سالن‌ها نقاشی می‌کردند، اما این هنرمندان جوان، نقاشی در فضای باز را ترجیح می‌دادند. آن‌ها منظره‌های طبیعت و نورهای متغیر آن را الگوی خود قرار دادند.
در سال ۱۸۷۴، این گروه، نمایشگاهی از آثار خود را در پاریس برپا کردند. برخی از بازدیدکنندگان آثار آن‌ها، همچنان در برابر باور کردن به هستیِ خدا مقاومت می‌کردند و یکی از روزنامه‌ها، تابلوی "طلوع خورشید" اثر کلودمونه را به طنز، "تجسم" نامید و آن گروه را امپرسیونیست‌ها (تجسم‌گرایان) معرفی کرد.
برخی از مشهورترین تابلوهای مونه، تصویرهای باغ خود وی در گیوِرنی است.
امپرسیونیست‌ها، آن‌قدر به نور اهمیت می‌دادند که هرگز از رنگ سیاه استفاده نمی‌کردند؛ زیرا رنگ سیاه، یعنی عدم حضور نور. اگر شما به یک تابلوی امپرسیونیسم نگاه کنید، بعضی از رنگ‌ها، سیاه به نظر می‌رسند، ولی اگر بیشتر دقت کنید، این رنگ‌ها، کاراملی، آسمانی و یا کاجی هستند.
امروزه مردم جهان، هنرمندان این سبک را از پرمخاطب‌ترین نقاشان این دنیا می‌دانند. غیر از مونه، مهم‌ترین پیروان این سبک هنری، عبارتند از: کامیل پیسارو، ادگار دگا، آلفرد سیسلی، و پیر آگوست رنوار.
