Happiness isn't happiness without a violin playing goat

زمانی که در کلاس هفتم درس می‌خواندم، در سِمَت دانشجوی پزشکی و کمک‌پرستار در بیمارستان محلی شهرمان کار می‌کردم. در مدت تابستان داوطلب شده بودم تا هفته‌ای ۳۰ تا ۴۰ ساعت در آن‌جا کار کنم.

بیشترین زمانی را که در آنجا سپری می‌کردم در کنار آقای «گیلسپای» به سر بردم.

هیچکس برای عیادت نزد او نمی‌آمد و به نظر نمی‌رسید کسی به وضعیت او توجهی داشته باشد.

خیلی از روزها در کنار او به سر می‌بردم، دستش را می‌گرفتم و با وی حرف می‌زدم و به هر راهی که ممکن بود به او کمک می‌کردم. بانک تنها واکنش او فشاری بود که گهگاه به دستانم وارد می‌کرد، برای من دوست نزدیکی به‌حساب می‌آمد، ولی آقای گیلسپای در حالت بیهوشی به سر می‌برد.

یک هفته با پدر و مادرم به تعطیلات رفتم. هنگامی که برگشتم متوجه شدم آقای گیلسپای رفته است. جرأت نمی‌کردم از پرستارها بپرسم او کجاست زیرا می‌ترسیدم به من بگویند فوت کرده است؛بنابراین ر حالی که بسیاری از پرسش‌هایم بدون پاسخ مانده بود در تمام طی سال هشتم تحصیلی هم به کار داوطلبانه‌ام ادامه دادم.

چندین سال بعد زمانی که در دبیرستان تحصیل می‌کردم روزی در پمپ بنزینی بودم که متوجه چهره آشنا شدم. هنگامی که او را شناختم اشک در چشمانم حلقه زد. به خود جرأت دادم و از او پرسیدم که آیا نامش آقای گیلسپای است و آیا در حدود ۵ سال پیش در بیمارستان در حال بیهوشی بوده است؟ او که چهره‌اش حالت نامطمئنی داشت پاسخ مثبت داد. برای شرح دادم که چگونه او را می‌شناختم و چه ساعت‌هایی را در کنارش و با صحبت کردن با او در بیمارستان به سر برده بودم. اشک در چشمانش حلقه زد و با محبتی در آغوشم گرفت که برایم سابقه نداشت.

او برایم تعریف کرد که چگونه در حالت بیهوشی دراز کشیده بود، ولی صدایم را می‌شنید در همه آن مدت می‌فهمید که درسش را در میان دستانم گرفته‌ام. تصور می‌کردم موجودی که در کنارش نشسته‌ام، نه انسان، بلکه فرشته‌ای است. آقای گلیسبای اعتقاد قوی داشت که صدا و تماس دست من او را زنده نگه داشته بود.

پس از آن، داستان زندگی‌اش و از آنچه که به حالت بیهوشی او منجر شده بود را برایم تعریف کرد. هر دوی ما مدتی گریستیم و یکدیگر را در آغوش گرفتیم. بعد با هم خداحافظی کردیم و هر یک به راه خود رفتیم.

با اینکه پس از آن دیگر او را ندیدم، خاطره‌اش هر روز قلبم را پُر از نشاط می‌کند. می‌دانم که میان زنده ماندن یا مرگش تفاوتی به وجود آورده بودم. مهمترین اینکه، او تفاوت عظیمی در زندگی من ایجاد کرد. من هرگز نه او را و نه آنچه را برایم انجام داد از یاد نخواهم برد: او مرا به فرشته‌ای تبدیل کرد.

خاطرات قلم «آنجلا استار جیل»

پی‌نوشت:

یکی از زیباترین پاداش‌های طبیعت این است که، هیچکس قادر نیست از صمیمی قلب به کسی کمک کند مگر اینکه اول به خودش کمک کرده باشد./ امرسون، آن یکی‌شان.