روزی خانمی جوان به نام «یون اوک» به خانه‌ی راهبی که در کوهی اقامت داشت رفت. آن راهب، حکیمی مشهور و سازنده‌ی طلسم‌ها و شربت‌های سحرآمیز بود.
او در آنجا به راهب گفت: «مشکل، شوهرم است. او برای من خیلی عزیز است. در سه سال گذشته او اینجا نبود و به جنگ رفته بود، اما حالا که برگشته است، به ندرت با من و هر کس دیگر حرف می‌زند. اگر من هم حرفی بزنم به نظر نمی‌آید که می‌شنود. وقتی که سخنی بگوید، همراه با خشونت است. اگر من غذایی درست کنم که دوست نداشته باشد، آن را کنار می‌زند و با عصبانیت اتاق را ترک می‌کند. بعضی وقت‌ها که باید در شالیزار کار کند، او را می‌بینم که بیکار بر روی تپه نشسته است و به دریا نگاه می‌کند. استاد، می‌خواهم شربتی به شوهرم بدهی تا او همانطور که بود، خوب و دوست‌داشتنی شود.»
راه دقایقی تأمل کرد و سپس گفت: «شربت تو را می‌توان درست کرد، ولی مهم‌ترین چیز لازم برای آن سیبیل ببر زنده است. آن را برای من بیاور تا آنچه را می‌خواهی به تو بدهم.»
یون اوک به خانه رفت. او درباره‌ی چگونگی به دست آوردن موی سیبیل ببر خیلی فکر کرد. سپس در یکی از شب‌ها، زمانی که شوهرش خواب بود، با یک ظرف برنج و سس گوشت در دست از خانه بیرون رفت. او به محلی در کوهستان رفت که معلوم بود بعد در آنجا زندگی می‌کند. در نقطه‌ای دور از غار در محل زندگی ببر ایستاد و ظرف غذا را نگاه داشت و ببر را صدا زد تا بیاید و بخورد. ببر نیامد.
یون اوک شب بعد دوباره رفت. این بار به غار کمی نزدیک‌تر شد و دوباره یه کاسه غذا عرضه کرد. او هر شب که به کوه می‌رفت، هر بار از شب پیش چند قدمی به غار نزدیک‌تر می‌شد. کم‌کم به دیدن او در آنجا عادت کرد.
یون اوک شبی به‌اندازه‌ی یک پرتاب سنگ به غار کمی نزدیک شد. این بار ببر چند قدم به سوی او آمد و توقف کرد. هر دو در نور ماه ایستاده بودند و یکدیگر را می‌نگریستند. شب بعد این کار باز هم تکرار شد و این بار آنها به قدری به یکدیگر نزدیک بودند که یون اوک توانست با صدایی نرم و ملتمسانه با ببر حرف بزند. شب بعد، ببر پس از نگاه دقیق به چشمان یون اوک، غذایی را که آورده بود، خورد. از آن به بعد، وقتی که شب‌ها یون اوک می‌آمد، ببر را می‌دید که در آن کوره‌راه انتظارش را می‌کشد. وقتی که غذایش را خورد، یون اوک توانست با متانت سر او را با دست‌هایش مالش دهد.
از شب نخستین ملاقاتش در حدود ۶ ماه گذشته بود که سرانجام شبی یون اوک بعد از نوازش سر آن حیوان به او گفت: «ببر عزیز، حیوان سخاوتمند، من یک موی سیبیل تو را لازم دارم. از دست من عصبانی نشو.»
و او یکی از موهای سیبیل ببر کند.
صبح روز بعد، درست وقتی که خورشید از کرانه‌ی دریا به آسمان بالا رفت، یون اوک در خانه‌ی کوهستانی مرد راهب بود. او فریاد زد: «حکیم مشهور! آن را به دست آوردم، من موی سیبیل ببر را کندم، اکنون شما می‌توانید شربت سحرآمیزی که قول دادید، درست کنید و بدین‌ترتیب شوهرم دوباره دوست‌داشتنی و خوب خواهد شد.»
حکیمان مو را گرفت و امتحان کرد و قانع شد که به راستی موی سیبیل ببر است.
او به جلو خم شد و آن را در آتشی که در اجاقش مشتعل بود انداخت.
خانم جوان با نگرانی فریاد زد: «اوه، آقا با آن، چه کار کردید!»
حکیم گفت: «به من بگو که آن مرو را چگونه به دست آوردی؟»
«با یک ظرف غذا، هر شب به کوه رفتم. شب‌های اول در فاصله‌ی دوری ایستادم و هر شب کمی نزدیک‌تر شدم. وقتی اعتماد ببر را جلب کردم، با نرمی و اشتیاق با او حرف زدم و به او فهماندم که فقط خوبی او را می‌خواهم. صبور بودم.
هر شب برای غذا بردم، می‌دانستم که او نمی‌خورد، ولی به کارم ادامه دادم. هیچگاه به تندی با او حرف نزدم. هیچگاه او را سرزنش نکردم. سرانجام شبیه او چند قدمی به سوی من آمد. پس از جلب اعتماد او بود که مویی از سبیلش کندم.»
حکیم گفت: «اجازه بده بپرسم که آیا یک مرد از یک ببر شریرتر است؟ آیا او به مهمانی و درک و فهم، کمتر واکنش نشان می‌دهد؟ اگر تو می‌توانی اعتماد و مهر یک حیوان وحشی و خون‌آشام را با مهربانی و ملایم. ملایمت به دست آوری، بی‌تردید می‌توانی همان کار را با شوهرت هم بکنی.»
یون اوک با شنیدن این حرف بی آنکه کلامی بر زبان آورد، لحظه‌ای ایستاد. سپس از کوره‌راه پایین رفت، حال آنکه حقیقتی را که در خانه‌ی کوهستانی آن راهب بدان پی برده بود، در ذهنش مرور می‌کرد.
داستان به یقین زیبای زیبای زیبای ملّی کره
