
دو خواهر برای جمعآوری قارچ به جنگل رفته بودند. آنها مقدار زیادی قارچ جمع کردند. وقتی سبدهایشان پُر شد، به طرف خانه راه افتادند.
سر راهشان ریل راهآهن بود. آنها روی ریل قدم میزدند که ناگهان صدای سوت قطاری از پشت سر به گوش رسید.
خواهر بزرگتر فوری از روی ریل کنار رفت، ولی خواهر کوچکتر شروع کرد به دویدن روی ریل. دختر بزرگتر فریاد زد: "برو کنار... از روی ریل، برو کنار..."
قطار آنقدر نزدیک شده بود که صدای چرخها و سوت آن نمیگذاشت دختر کوچکتر صدای خواهرش را بشنود. او باز هم همینطور روی ریل میدوید. ناگهان پایش به یکی از چوبهای زیر ریل گرفت و سبد قارچها از دستش افتاد. قارچها روی ریل پخش شدند.
دخترک نشست تا قارچها را جمع کند. خواهر بزرگتر با وحشت داد زد: "ولشان کن... آنها را ول کن..."
دختر کوچک، باز هم صدای خواهرش را نشنید و به کارش ادامه داد.
لوکوموتیوران هم که با دیدن این منظره، حسابی دستپاچه شده بود، پشت سر هم سوت قطار را به صدا در میآورد. قطار آنقدر به دختربچه نزدیک شده بود که ترمز کردن هم هیچ فایدهای نداشت.
دختر کوچک، همانطور روی ریل زانو زده بود و داشت قارچهایش را جمع میکرد که قطار از رویش رد شد.
خواهر بزرگتر کنار خط آهن فریاد میزد و گریه میکرد. مسافران قطار کنار پنجرهها ایستاده بودند و با نگرانی بیرون را نگاه میکردند.
وقتی قطار رد شد، خواهر بزرگتر نتوانست چیزی را که میبیند، باور کند. خواهرش صورتش را به زمین چسبانده و صحیح و سالم بین ریلها دراز کشیده بود و تکان نمیخورد.
همین که قطار کمی دور شد، دخترک نشست و دوباره مشغول جمع کردن قارچهایش شد.