حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت، جدل با سخن حق نکنیم
روزی سقراط، حکیم معروف یونانی، مردی را دید که خیلی ناراحت و متأثر است. علت ناراحتی‌اش را پرسید. پاسخ داد: «در راه که می‌آمدم یکی از آشنایان را دیدم. سلام کردم. جواب نداد و با بی‌اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم.»
سقراط گفت: «چرا رنجیدی؟» مرد با تعجب گفت: «خُب، معلوم است که چنین رفتاری ناراحت‌کننده است.» سقراط پرسید: «اگر در راه کسی را می‌دیدی که به زمین افتاده است و از درد و بیماری به خود می‌پیچد، آیا از دست او دلخور و رنجیده می‌شدی!؟» مرد گفت: «مسلم است که هرگز دلخور نمی‌شدم. آدم که از بیمار بودن کسی دلخور نمی‌شود.» سقراط پرسید: «به جای دلخوری، چه احساسی می‌افتی و چه می‌کردی؟» مرد جواب داد: «احساس دلسوزی و شفقت و سعی می‌کردم طبیب یا دارویی به او برسانم.» سقراط گفت: «همه‌ی این کارها را به دلیل آن می‌کردی که او را بیمار می‌دانستی، آیا انسان فقط جسمش بیمار می‌شود؟ و آیا کسی که رفتارش نادرست است، روانش بیمار نیست؟ اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی‌شود؟ بیماری فکری و روانی، نامش «غفلت» است و باید به جای دلخوری و رنجش، نسبت به کسی که بدی می‌کند و غافل است، دلسوزاند و کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند.
پس از دست هیچ‌کس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان که هر وقت کسی بدی می‌کند، در آن لحظه، بیمار است.»
P.S. A doctor and an engineer are in love with the same girl. Every day, the doctor gives her a rose, and the engineer gives her an apple. The girl asks the engineer why he gives her apples. He says, "Because an apple a day keeps the doctor away."
