پرنسس لونا ناپدید شده است. ردپاها شما را به جنگل اشباح میرساند. تو از خانوادهی کوتولههای هستی و برای رسیدن به پرنسس باید از دهکدهی انسانها، رودخانهای وحشی و از میان نگهبانهای بسیاری عبور کنی. در این مسیر با اسبی شیطانی روبهروی میشوی و ...
در این داستان همهچیز به تو بستگی دارد!
در دل ماجراها شیرجه بزن و در هر صفحه معین کن که ماجرا چطور پیش برود. هر ماجرا را که به پایان بردی، دوباره برگرد و حوادث دیگری را امتحان کن. تعداد ماجراهای مهیجی که میتوانی در دل آنها پیش بروی، فقط و فقط به تو بستگی دارد و این که تو چه تصمیمی میگیری!

رسیدیم به این دو راهی ←
الف _ ۳) برای برگشتن به طرف درِ طلایی، اینجا را بخوان.
ب _۳) اگر میخواهی تامورا را راضی کنی که یک کم دیگر در اتاق جاروها بمانید و نقشهی دیگری بکشید، ادامهاش را اینجا بخوان.
الف _ ۳) تو به سمت چپ میپیچی. تامورا پشت سرت است. ناگهان زمین زیر پایت از هم میشکافد و تو از این دریچه به داخل زیرزمین سفت و مرطوب سقوط میکنی.
فریاد میزنی: «تامورا؟ اینجایی؟»
کسی جواب نمیدهد معلوم میشود که فقط تو از دریچه به پایین افتادهایی. ناگهان صدایی در تاریکی به گوشت میرسد: «آیا تو از خانوادهی شانیگانها هستی؟ حتماً دنبال پرنسستان میگردی.»
فریاد میزنی: «چی بود؟ کی اینجاست؟ تو کی هستی؟»
همان صدا پاسخ میدهد: «من این گوشه هستم.»
بعد از اینکه چشمهایت به تاریکی عادت میکند، یک کوتولهی بسیار پیر را میبینی که لباسهای بلوطی به تن دارد و کنار سلول ایستاده است. لباس بلوطی میگوید: «من امروز اتفاقی به اینجا آمدهام و متوجه شدم که پرنسس شما را دستگیر کردهاند.»
میپرسی: «میدانی که پرنسس کجاست؟ من حتماً باید از این سلول بیرون بروم و او را نجات بدهم.»
او در طبقهی چهارم پشت درِ طلایی زندانی شده است.
تو میپرسی که چطور میتوانی او را از آنجا ببری.
مرد بلوطی میگوید: «دو راه حل به نظرم میرسد؛ تو میتوانی نگهبانها را با طلا فریب بدهی یا همان کاری را بکنی که من کردم تا به داخل کوه بیایم، یعنی نگهبانها را خواب کنی.»

الف _ ۴) اگر میخواهی رشوه دادن به نگهبان را امتحان کنی، به صفحهای دیجیتالی در اینجا برو.
ب _ ۴) اگر میخواهی جادوی خواب کردن را از مرد بلوطی یاد بگیری و آن را امتحان کنی ادامه را در اینجا بخوان.
الف _ ۴) کمربندت را در میآوری و به طرف پنجرهی کوچک سیاهچال میروی و برای اینکه توجه نگهبان را جلب کنی از خودت صدا در میآوری: «پیست! سگک کمربندم طلایی است، اگر بگذاری بروم، آن را به تو میدهم.»
نگهبان آهسته داخل میآید و دستهایت را باز میکند و با عصبانیت میگوید: «با خودت چه فکری کردهای! فکر کردی میتوانی به یک نگهبان توآتاها رشوه بدهی؟ کور خواندیم! من تو را پیش ملکهژ خودمان میبرم.»
قبل از اینکه بتوانی چیزی بگویی، دستهایت را محکم میگیرد و از سلول بیرون میآورد.
شماها به سمت چپ میپیچید و از راهپلهها بالا میروید، دو نگهبان دیگر جلوی شما را میگیرند، آنها از نگهبان تو میپرسند: «او را کجا میبری؟»
او توضیح میدهد: «این زندانی میخواست به من رشوه بدهد. او آمده که پرنسس را فراری بدهد.»
یکی از نگهبانها دندان قروچهای میکند و میگوید: «که اینطور، این کار را قبلاً چند نفر از قوم و خویشهایت هم انجام دادهاند. حالا ما او را میبریم و تحویل میدهیم.»
دو نگهبان بازوهایت را با خشونت میگیرند و بهراه میافتند. وقتی به گوشهای میپیچید، آنها شروع به خندیدن میکنند و کلاهشان را از سرشان برمیدارند. آنها تامورا و پرنسس هستند.
تامورا توضیح میدهد: «ما با استفاده از وسایل خوابآور، نوشیدنیهای جادویی و رشوه دادن توانستیم فرار کنیم. اما حالا باید هرچه سریعتر از اینجا دور شویم.»
با دو نگهبان در دو طرفت، فرار تو شبیه یک بازی بچگانه شده است.
شما از راه اصلی به سمت دروازهی بزرگ حرکت میکنید.
پایان

ب _ ۴) تو میپرسی: «تو واقعاً میخواهی عبارات جادویی را به من یاد بدهی؟»
کوتولهی بلوطی سر تکان میدهد و تو را به طرف خودش میکشد و زمزمه میکند: «هرچه میگویم تکرار کن: بولام، باروم، بولاف حالا باید کمی بخوابی.»
حسابی احساس خستگی میکنی. کوتولهی بلوطی تو را تکان میدهد و با دلخوری میگوید: «تو چطور میخواهی کسی را خواب کنی، وقتی خودت زودتر به خواب میروی؟»
کوتولهی بلوطی کلمات جادویی را دو بار دیگر هم تکرار میکند. بالاخره آنها را از حفظ میگویی بدون اینکه خوابت ببرد. کوتولهی بلوطی میگوید: «حالا شانست را در برابر نگهبان امتحان کن.»
تو به سمت در قدیمی زنگزدهی سیاهچال میروی و به آن ضربه میزنی تا نگهبان در را باز کند. او با عصبانیت میپرسد: «چه میخواهی؟»
با عجله کلمات جادویی را به زبان میآوری و نگهبان فوراً به خواب میرود. جادو اثر کرد.
لباس نگهبان را میپوشی و او را کنار دیوار با زنجیر محکم میبندی. در جیب شلوارش چیزی هست، آن را بیرون میآوری؛ نقشهی کوه توآتاها!
روی نقشه، همهی راهروهای مخفی مشخص شدهاند. حالا با وجود نقشه، پیدا کردن پرنسس دیگر سخت نیست. اما تامورا کجاست؟
نیم ساعت بعد از طریق یکی از قفسههای کتابخانه به اتاق پرنسس راه پیدا میکنی. او با دهان باز به تو نگاه میکند. تامورا هم کنارش ایستاده است.
باحیرت فریاد میزنی: «تامورا، تو چطور به اینجا رسیدی؟»
او هم میگوید: «منم میخواستم همین را از تو بپرسم.»
در جواب میگویی: «من یکی از نگهبانها را با جادو خواب کردم و در جیب او نقشهی راههای کوه را پیدا کردم. بیایید، من یک راه مخفی بلدم که ما را از کوه خارج میکند.»
شما طبق نقشه از راه زیرزمینی عبور میکنید، وقتی بالاخره به سطح زمین میرسید، پرنسس فریاد میزند: «نگاه کنید، آن جلو رودخانه است! ما دیگر تا قصرمان فاصلهی چندانی نداریم.»
تو میگویی: «دلم میخواهد هرچه زودتر به آنجا برسیم.»
پایان

ب _۳) تو میگویی: «تامورا، ما تازه ۲۵۰ سالمان است، قدرت جادویی ما هنوز کافی نیست. ما باید راه دیگری پیدا کنیم.»
او میگوید: «درست است اما چه راهی؟»
ناگهان شما صدای پای کسی را از بیرون میشنوید که یواشکی از راهرو میگذرد. یکدفعه در باز میشود و دختری وارد اتاق میشود و به سرعت در را پشت سرش میبندد.»
فریاد میزنی: «پرنسس لونا! تو فرار کردی؟»
او هم با ناباوری میگوید: «بله، اما شماها اینجا چه کار میکنید؟ ما اصلاً کجا هستیم؟»
من و تامورا آمدهایم که تو را نجات بدهیم. پدرت بیرون منتظر است. الان هم در اتاق نگهداری جاروها هستیم.
پرنسس میگوید: «هوم! پس باید اینجا بتوانیم حداقل یک جارو گیر بیاوریم، مگر نه؟»
پرنسس لبخندزنان میگوید: «این جاروها خیلی خوب پرواز میکنند.» او دستهی یک جارو را با هر دو دست محکم میگیرد و آواز میخواند:
ما جلو باید بریم
هرچه سریعتر
پرواز کنیم و زود برویم
یه جای بهتر
جارو از زمین بلند میشود، پرنسس روی آن میپرد و به شماها میگوید: «عجله کنید، اثر جادو مدت زیادی باقی نمیماند.»
نشستن روی جارو خیلی هم راحت نیست اما سرانجام موفق میشوید که روی آن بنشینید. پرنسس درِ انبار جاروها را باز میکند و جارو را به طرف در ورودی میچرخاند.
شما از بالای سر چند نگهبان رد میشوید که ناگهان آنها متوجه میشوند و فریاد میزنند: «نگاه کنید آن پرنسس است، او را متوقف کنید.»
اما نگهبانهای توآتاها نمیتوانند خوب پرواز کنند و شماها آنقدر اوج گرفتهاید که نیزههای آنها به شما نمیرسد. کمی بعد پرنسس کنار پدرش جارو را به زمین مینشاند.
پادشاه به شما میگوید: واقعاً نمیتوانم آنطور که باید از شما تشکر کنم.»
تو میگویی: «اما عالیجناب، ما پرنسس لونا را نجات ندادیم بلکه او بود که ما را نجات داد.»
پایان
