خداوند دوست دارد که شما تمیز باشید، محل سکونت و غذای شما طیّب و طاهر و حلال باشد. علاوه بر آنها با ذکر خدا هم همراه باشد. اگر خدا را یاد کنی قضایت نور میشود، مریضی نمیآورد. هرگاه با یاد خدا سر سفره نشستید غذا نور میشود. نور که ثقل نمیآورد، سنگینی نمیآورد. از همین جا غذاهای بهشت را بشناس. همین غذاهای دنیایی که میخوری میتواند غذاهای بهشتی شود. یعنی با فهم خوب و درک خوب از همینجا، خوردن غذاهای بهشتی را شروع کن. همین ذکری که شما علاقه دارید و خداوند لطف کرده است و من درک میکنم که روز به روز دارد زیاد میشود، غذای بهشت است. والّا اینجا که جز چایی چیزی نمیدهند. در بهشت از این گونه غذاها هست. منتهی آنجا پردهها کنار میروند و غذاها لذیذتر و زیباتر میشوند. امیدوارم از اینجا که میروید تا هفتهی بعد یکی دوبار یاد این غذاها را بکنید و لذّت آن را ببرید. هر وقت یاد آن را کردی بنشین دوباره اینجا را تحلیل ببر و تماشا کن.
دیدهاید افرادی را که این طرف و آن طرف میروند، غذایی میخورند، و تا چند روز تعریف میکنند که نانش چه گرم بود، پنیرش چه خوب بود. شما لازم نیست تعریف کنید. خودت خوردهای، کس دیگری نفهمیده است. غذای شما را دیگری ملتفت نیست. هر کدامتان از یک چشمهاش و یک کلامش لذّت بردهاید. نمیتوانید به کس دیگری بگویید. یاد که کردید، از نو بخورید. آن وقت به غذاهای بهشتی عادت میکنید و اشتهایتان زیاد میشود و قلبهایتان هم بزرگ میشود.
پس از همینجا شروع کنید. دعیتم فیه الی ضیافه الله. پیغمبر میفرماید: «من شما را دعوت میکنم برای ضیافت الهی» در حال حاضر میهمانخانهی ما اینجاست. اینجا شکمو بودن انسان را خبره میکند. حتّی در سفرهای زیارتی دیدهام کسانی که مردان رشید و بخور هستند، در پختن هم خبرهاند و از زنها جلوترند.
در سفری به مکّه با سه نفر از رفقای قدیمی همراه شدیم، هر سهشان غذا پختن بلد بودند. یک ماشین کمکی فرستاده بودند عقب کاروان. در این ماشین فقط ما چند نفر بودیم. از همان مجلس اوّل دیدم روغن و برنج مرا برداشتند و مصرف کردند. این کار آنها مرا خیلی خوشحال کرد. قبل از اینکه حج به جا بیاورند، حجّشان قبول شد. خیلی جرات میخواست که هنوز راه نیفتاده چمدان من را بیاورند و برنج و روغنش را بار کنند، ولو اینکه رفیق باشند. چقدر مرا خوشحال کردند. یگانگی نشان دادند، از همان ابتدا با هم قاطی شدیم. هرکس هرچه داشت آورد وسط. پولهایمان را هم بدون اینکه بشمریم ریختیم روی هم. هرجا هم که میهمان میشدیم، فرش یکی را، چراغ زنبوری یکی دیگر را هدیه میکردیم. رفقا در این سفر مرا زنده کردند. وقتی اعتماد و اطمینان پیدا شود، یگانگی پیش میآید. یگانگی راحتی میآورد. اگر یگانگی نباشد، من باید مواظب باشم، یک وقت بغل دستیام جیبم را نزند.
تمرین میکنیم و غذاهای بهشتی میخوریم، اطمینان و اعتماد تهیّه میکنیم، برای قلبمان قوّه تهیّه میکنیم تا در بهشت که میرویم آنجا دائماً بنشینیم و خسته نشویم. خیالمان راحت باشد که از دنیا این کار را تمرین کردهایم. همدیگر را که میبینیم ۵۰ سال کنار هم بنشینیم خسته نمیشویم، یا اینکه ۵۰ سال بخوریم، شرابهای طهور مینوشیم و سیر نمیشویم. هیچکس از اخلاقی، از رفتاری، از گفتاری رنجش پیدا نمیکند آنقدر سرگرم میشوند که ده هزار سال یک ساعت میشود.
از ابتدای خلقت تا حضرت آدم، از آدم تا خاتم، خدا میداند چند هزار سال گذشته است. همه را با یک جمله حل میکنند. انشاءاللّٰه الان هم همانطور باشد. اوّل نبات و جماد بودیم، ما را آوردند تا به آدم رساندند. از آدم هم ما را به خاتم رساندند. از آدم هم ما را به خاتم رساندند. الان هم امّت پیامبر خاتم هستیم. میدانید معنی آن چیست؟ در این عمر کم خداوند چطور اینها را گنجانیده؟ به عقلت و قلبت رجوع کن!
شخصی از امیرالمومنین سؤال کرد: یا علی شب را چگونه به صبح رساندی؟ فرمود: «در حالی که خداوند مرا خلق کرد، آورد به اسلام رساند، و اسلام، من را آورد به محمّد رساند و بقیه راه را هم خودش میبرد» حضرت مسیر خوبی نشان میدهد.
شنیدهاید کدخدای ده همه کارهی آبادی است مشهور است میگویند کدخدا را ببین ده را بچاپ! همانطور که ده کدخدا دارد و کشتی ناخدا دارد، امّت هم امیرالمؤمنین دارد. ولایت همان کشتیبان است. پیغمبر احکام آورده، اما قافله را یکی باید راه ببرد. ولایت برای راهبری امّت است. البتّه ولایت در سرّ پیامبر اسلام هم بوده است. علی هم از سرّ پیامبر اکرم است. خداوند چه زیبا مقدّر کرده است! علی را ناخدا قرار داده است. با وجود این ناخدا خیال همه راحت است. در جایی که علی ناخدا باشد، چه غصّهای وجود دارد؟ ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.