و داستان راستین دو پسر آدم را برایشان بخوان، آنگاه که قربانییی کردند. از یکیشان پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد. گفت: «تو را میکشم.» گفت: «خدا (قربانی را) فقط از پرهیزگاران میپذیرد.»
«اگر تو دست دراز کنی تا مرا بکشی، من دست بر تو دراز نمیکنم تا تو را بکشم. من از خدا که پروردگار جهانیان است میترسم. من میخواهم تو با گناه من و گناه خودت به سوی خدا بازگردی و از اهل آتش باشی و این سزای ستمگران است.»
«اما نفْسش او را به کشتن برادر ترغیب کرد و او را کشت و از زیانکاران شد.»/ سورهی مائده آیهی ۳۰-۲۷
مدتهاست که قصهی هابیل و قابیل را خواندهام و بارها برای هابیل گریه کردهام و همیشه با خودم گفتهام: «کاشکی قصهی برادرکشی را هیچ کس بلد نبود.»
میدانی خدا، برادرکشی زشتترین رسم تاریخ است. آدمها برادرکشی را از قابیل یاد گرفتند و هی تکرار کردند و تکرار کردند و تو جلویشان را نگرفتی.
کاش هیچ وقت این قصه را برایشان تعریف نکرده بودی. کاش هیچ وقت نمیدانستند که چنین اتفاقی افتادنی است.
دنیا پر از کشتن شد، پر از خون و جنگ.
شاید فرشتههایت راست گفتهاند که این آدم را خلق نکن. آدمها روی زمین میجنگند و خونریزی راه میاندازند. زمین تو پیش از ما پاک بود. ما آلودهاش کردهایم. خدایا، ما را ببخش.
بعضی وقتها با خودم فکر میکنم هر آدمی در درونش یک هابیل و قابیل دارد و اگر هابیلش را رشد ندهد، اگر از او دفاع نکند و مراقبش نباشد، قابیل حتماً او را خواهد کشت.
این جنگ را هیچ کس نمیبیند. جنگ هابیل و قابیل که در دلمان دارد اتفاق میافتد.
تنها تویی، تنها تویی که میبینی.
خدایا! به هابیل من کمک کن.
پینوشت: راستی تو از ماجرای هابیل و قابیل خبر داری؟ قصهاش را بلدی؟ به نظر تو معنی این قصه چیست؟ چرا قابیل برادرش را کشت؟ ادامهی این قصه به کجا میرسد؟ به این قصه بیشتر فکر کن و اگر به نتیجهای رسیدی، بنویس.
