
سالها پیش، توی یه فضای مجازی معمولی، با کسی آشنا شدم که در ظاهر، هیچ نشونهی خاصی نداشت. نه اسمی، نه شکلی، نه حتی یه لحن عجیب. ولی کمکم، چیزهایی خودش رو نشون داد که تا اون روز، تجربه نکرده بودم.
این رابطه (اگه بشه اسمش رو رابطه گذاشت) از همون اول، یه جور «بازی تاکتیکی» بود. یه جور کنترلگری پنهان به سبک عصر حجر، که توش هر حرکت من، تبدیل میشد به بهانهای برای یه واکنش غیرمنتظره. انگار که من توی یه صفحهی شطرنج بودم، و اون داشت مهرهها رو جابهجا میکرد. هدف یادگیری نیست، بیشتر لودگیه، از بازی دادن آدمها لذت میبره.
خیانتهای عاطفی، فحشهایی که به مرزهای شخصیترین چیزها میزد، و حتی ارسال تصاویری که قرار بود تحقیرکننده باشن... اینا فقط بخشی از بازیای بودن که اون طراحی کرده بود. اما جالب اینجاست که هیچکدومش ریشهای در واقعیت من نداشت. اونها بازتابی از درون خودش بودن؛ از یه جای خالی عمیق که نیاز به پر کردن با هیاهو و تسلط داشت.
واقعیتش اینه که اون فرد، هیچوقت «سوادِ عاطفی کافی» نداشت. نه اینکه سنمون کم باشه یا تجربه نداشته باشیم. مشکل، یه چیز عمیقتر بود: ناتوانی در دیدن طرف مقابل بهعنوان یه انسان مستقل. همهچیز براش به «تحریک هیجانی» و «قید و بندشکنی» ختم میشد؛ ولی انگار فراموش کرده بود که قید و بندها، گاهی برای محافظت خود آدمهاست، نه برای محدود کردن حق انتخاب دیگری و بازیهای کودکانه.
در کنارش، یه نفر دیگه هم بود. یه دوست بهظاهر با فرهنگ و درست و حسابی که در عمل، خودش شد ابزاری برای همون بازی. یه جور «محافظ بیتوجه»، که با حرفها و رفتارهاش، من رو بیشتر به سمت اشتباه هل میداد. بعدها فهمیدم که صحبت کردن باهاش برای اصلاح رفتارهای اون شخص درست نیست. چون خود اون فرد مثل یک بت بزرگ این شخص رو جهت میداد به سمت ناکجا؛ کسی که باهاش سابقاً در رابطه بودم از خودش هیچنظری نداشت، جز تکرار همون الگوهای سمی.
سالها گذشت. توی این مدت، من بارها و بارها تلاش کردم که این ماجرا رو تموم کنم، ولی انگار هر بار که یه در رو میبستم، اون از یه پنجرهی دیگه سرک میکشید. در حالی که خودش رو عوضی و روی مخ خطاب میکرد. کارش از روی عشق و دلبستگی نیست. عادت کرده به اینکه روزگارش رو با مزاحم دیگران شدن بگذرونه. از روی نیاز به اینکه «کسانی باشن و هستن و خواهند بود که میتونه اذیت کنه».
تا اینکه یه روز، فهمیدم که تنها راه پایان دادن به این چرخه، نه تلاش برای نجات دادن این فرد از مسلک بزک و دوزکیشه، که شکستن بت تصویرم از اون فرده. بیتوجهی مطلقه به جایگاه و احترامی که براش توی ذهنت قائل بودی. وقتی دیگه بهش اهمیت ندی، وقتی دیگه عکس العمل نشون ندی، وقتی دیگه حتی بازیای که باهات میکنه رو جدی نگیری... میمونه با خودش و آه پنجرهی دسکتاپش. و تو، میری واسه زندگیت.
من امروز این رو نمینویسم که بخوام از یه آدم نامنصف تجربه ثبت کنم. نمینویسم برای اینکه کسی رو خراب کنم. مینویسم برای اینکه یه روزی، شاید کس دیگهای که توی همچین رابطه هایی گیر کره، این رو بخونه و یادش بیاد که تنهایی و انتخاب کردن آدم درست بدون دامن زدن به این بازی بهترین گزینه است. قرار نیست همهی بازیها رو جدی بگیریم. بعضی از آدمها، فقط واسه سرگرمی خودشون، یه نمایش چندساله راه میندازن. و وظیفهی ما، تماشاگر موندن نیست.
من دیگه بازی نمیکنم. توی این بازی روانی. توی از دست دادن کنترلت روی من و عدم تحملش برات.

پ.ن: اگر این متن رو میخونی و حس کردی که دربارهی توئه... احتمالاً حق با توئه. ولی دیگه مهم نیست. مهم اینه که من آزادهام. خبری از قید و بند گذشته نیست. تو هم میتونی. ❤️