روزی پادشاهی به دیدار استادی بزرگ رفت. او برایش هدیهای نیز آورده بود. یکجفت قیچی الماسنشان که بسیار گرانبها، کمیاب و بینظیر بود. زمانی که به استاد رسید، بر روی پاهایش افتاد و هدایایش را تقدیم کرد.
معلم شهیر، قیچیها را گرفت و نگاهشان کرد، سپس آنها را به پادشاه پس داد و گفت: «آقا، برای هدایایی که آوردهاید بسیار ممنونم. این هدایا بسیار زیبا هستند، ولی نمیتوانم از آنها استفاده کنم، اگر سوزن و نخ ساده برایم میآوردید، بسیار ممنون میشدم. بنده بهقیچی نیاز ندارم، اما به سوزن و نخ احتیاج دارم.»
پادشاه گفت: «نمیفهمم! اگر شما به سوزن و نخ احتیاج دارید، پس به قیچی هم نیاز خواهید داشت.»
استاد گفت: «من به قیچی نیاز ندارم، زیرا قیچی همه چیز را از هم جدا میکند، **ولی به سوزن و نخ احتیاج دارم زیرا همهچیز را به هم وصل میکند. ** تمامی تدریس من بر مبنای عشق است؛ یعنی اتصال همه چیز بههم. من بههمه میآموزم تا با هم یکی شوند. پس فقط بهنخ و سوزن احتیاج دارم تا مردم را بههم وصل کنم.
قیچیها برایم استفادهپذیر نیستند، زیرا آنها جدایی میآورند. خواهش میکنم دفعهی بعد که آمدید، سوزن و نخی ساده برایم بیاورید که همان برایم کافی است.
ما برای وصل کردن آمدیم // نی برای فصل کردن آمدیم
پینوشت:
ادوارد دستقیچی منی یا چی!؟؟ من قربونت بشم یا نشم... دورت طواف برم یا نرم... WAKE UP بابا خودتو جمع کن مردک!
عکس و مکث اینسری از روزنامه:
