«چشم» یک روز گفت: من در آن سوی این دره‌ها کوهی را می‌بینم که از مه پوشیده است. این زیبا نیست؟»
«گوش» لحظه‌ای خوب گوش داد، سپس گفت: «پس کو؟ کجاست؟ من کوهی نمی‌شنوم.»
آنگاه «دست» درآمد و گفت: «من بیهوده می‌کوشم آن کوه را لمس کنم، کوهی نمی‌یابم.»
«بینی» گفت: «کوهی در کار نیست، من او را نمی‌بویم.»
آنگاه چشم به‌سوی دیگر چرخید و همه درباره‌ی وهم شگفت‌انگیز چشم، گرم گفت‌وگو شدند و گفتند: «این چشم یک جای کارش خراب است.»
نازنین‌ها با کمال تعجب باید قبول کنیم که چنین است نکته:
عشق قبل از آن‌که جویای درک شدن باشد درصدد درک کردن است. عشق از پشت چشم دیگران به دنیا می‌نگرد و موقعیت را ارزیابی می‌کند. این نوع نگاه باعث می‌شود عشق بتواند به راحتی دیگران را بفهمد و آگاه شود که چرا مردم به‌گونه‌ای خاص حرف می‌زنند و رفتار می‌کنند. از این‌روست که عشق می‌تواند با صبر و تحمل، بدون هیچ‌گونه قضاوت با دیگران برخورد کند و نرنجد که چرا دیگران با وی فرق دارند.
عشق به تفاوت‌ها احترام می‌گذارد و متوقع نیست جهان و مردم آن مطابق میل وی عمل کنند و خاصیت عشق این است.
