اصولاً دعا لازمهی رابطهی عبد و مولا است، بلکه نماز و عباداتی که انجام میدهیم همه دعاست. نماز میخوانیم، یعنی خدایا ما را نمازخوان کن. روزه میگیریم، یعنی خدایا ما را روزهگیر کن. خودش هم روزه است. هیچ غذایی نیاز ندارد، آب نمیخواهد، هم میخواهیم مثل او باشیم. یعنی چه که شکم را مدام پر کنیم و خالی کنیم! خلاصه همینطور که دست را بالا میبریم، یعنی خدایا بده. زکات که میدهی، داری دستت را بالا میگیری یعنی خدایا من را دهنده کن، کاری کن گیرنده نباشم، ریزش کنم. عطاهای تو را بارغبت به خلق تو بدهم. همینطور که دعا میکنی و میگویی این را به من بده آن را به من بده و من را اینطوری کن، همهی عبادات شما دعا میشود. لذا در آیه آمده است که اگر دعاهایتان نبود هیچ چیز نبود قل ما یعبوا بکم ربی لولا دعاؤکم؛
سورهی فرقان آیهی ۷۷، بگو پروردگار من به شما اعتنایی نداشت اگر دعایتان نبود.
خیلی خوب است که انسان همه چیزش را از خدا بخواهد. به بچّهها یاد بدهید با خدا صحبت کنند. سر جانماز وقتی که نماز خوانده شد، سریعاً از سر سجّاده بلند نشود کمی با خدا حرف بزنند بگویند خدایا تمیزم کن، زیبایم کن، خوشاخلاقم کن، یک چیزی بگویند. این دعاها زود مستجاب میشوند یا برای خودشان یا برای پدر و مادرشان و یا برای هر دو. اگر هنوز ظرف خودشان نمیتواند دعاها را بگیرد، دعا برای پدر و مادرشان مستجاب میشود.
اگر بچّهی کوچک دارید سر جانماز وقتی دستش را بالا میگیرد خدا میبیند، پیامبر میبیند، ملائک میبینند. دستهای کوچولو از خدا طلب میکنند، پدر و مادر کنارش نشستهاند فرزندشان دعا میکند. آنها خودشان خجالت میکشند با خدا حرف بزنند، فرزندشان حرف میزند. با زبان کودکانه به خدا میگوید خدایا پدرم را اینطوری کن، مادرم را اینطوری کن. بچّه میگوید، خدا هم مرحمت میکند.
در جایی آمده است اگر دعا نبود هیچکس هیچچیز نداشت. او ما را محتاج آفریده و دعا برای برآوردن احتیاجاتمان است. البتّه خلقت انسان، خلقت بزرگی است. منتها این خلقت بزرگ عشوههایش هم بزرگ است. این مخلوق با این خصوصیات اگر چیزی نداشته باشد، قهراً دستهایش بالا میرود و از خالقش مطالبه میکند. بچّه که به دنیا میآید گریه میکند، چه میگوید؟ با گریه چه کسی را صدا میزند؟ طفل خدا را صدا میزند. چون غیر از خدا کسی نیست صدای او را بشنود و گوش دهد. خداست که میداند حاجت بچّه چیست. مادر خودش به بچّه احتیاج دارد تا گریه کند و مطمئن شود فرزندش زنده است. مادر وقتی صدای گریهی بچّهاش را میشنود کیف میکند و بههوش میآید. زن وقتی که میزاید، حواسش به صدای گریهی بچّه است. بیهوش افتاده است، تا گریهی بچه را میشنود بههوش میآید، یک "الهی شکر" هم میگوید که بچّه زنده است. او از صدای گریهی بچّهاش فقط بهرهی زنده بودن بچّه را میبرد. نمیگوید که بچّه گریه میکند، چه کسی به دادش خواهد رسید. بچّه کسی را ندارد تا صدایش کند. فقط خداست که صدای گریه را جواب میدهد.
کسی که گریهی اوّل را جواب میدهد، بقیّهی گریهها را هم جواب میدهد. این کودک بزرگ هم که شود، ۷۰ ساله هم که بشود، عالم و عابد و عارف هم که بشود خداوند حاجتش را روا میکند. تنها خدا حاجتدهنده است. خدا ندای خلق را جواب میدهد، چه به زبان بیاوری، چه به زبان میآوری. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.