قدیمی‌ها می‌گفتند خدا حافظه‌ی آدم‌ها را به خودشان نسپرد.
می‌ترسید زیر بارش دوام نیاورند.
پس هر بار که کسی بخشی از خودش را برای همیشه از دست می‌داد، آن تکه را به گربه‌ای می‌سپرد.
ازین رو گربه‌ها این‌قدر آرام و خرامان راه می‌روند.
حافظه‌ی چندین آدم را نمی‌شود با عجله حمل کرد.
🐾
از آن روز، رسم عجیبی میانشان ماند.
اگر گربه‌ای از کنار تو رد شد، یعنی هنوز چیزی از تو همراهش نیست.
اگر لحظه‌ای مکث کرد، شاید دنبال خاطره‌ای می‌گشت که سال‌ها پیش به او سپرده بودی.
اما اگر نشست...
و فقط نگاهت کرد...
بهتر است تو هم عجله نکنی.
می‌گویند گربه‌ها هیچ‌وقت بی‌دلیل به کسی خیره نمی‌شوند.
آن‌ها دارند مطمئن می‌شوند کسی که روبه‌رویشان ایستاده، هنوز همان صاحبِ آن خاطره است.
🐾
از وقتی کافکا در کرانه را خوانده‌ام، دیگر از کنار گربه‌ها بی‌تفاوت رد نمی‌شوم.
بی‌اختیار نگاهم روی صورتشان می‌ماند.
یک حس مسخره دارم.
حس می‌کنم اگر همان لحظه صدایش کنم، چیزی از یادم می‌پرد.
برای همین فقط از کنارش رد می‌شوم.
او هم از کنار من.
انگار هر دو، رازی را می‌دانیم که قرار نیست هیچ‌وقت بلندبلند درباره‌اش حرف بزنیم.
🐾
بعد از همراه شدن با هاروکی موراکامی، این خیال‌ها رهایتان نمی‌کنند.
فقط یک مشکل دارند؛ زیادی شبیه واقعیت‌اند.
