گدایان خیابانهای دهلی، قایقرانان قصر بوکینگهام، کارگران کارخانههای دیترویت، شما هر که میخواهید باشید، سلولهای همانند و جدا ناپذیر تن واحد بشریت هستند.
بدبختی زمانی است که به تو یاد میدهند
هندوانه را دوست نداشته باشی، اما تو گُلش را دوست داری
بدبختی زمانی است که بچهی همسایهی دیوار به دیوارت یک مهمانی دارد
و همه بچههای محل را دعوت میکند به جز تو
بدبختی زمانی است که هیچکس به تو نگفته است مأمور امنیتی فروشگاه اجازه نمیدهد که تو ۱۶ بار از پله برقی بالا و پایین بروی
وقتی که مادرت سرگرم خرید است
بدبختی زمانی است که تا شروع به بازی میکنی
یکی شروع میکند به شمردن:
۱ و ۲ و ۳ و ۴
کاکاسیا به کنار
بدبختی زمانی است که تو میتوانی همه بچههای دیگر را در تاریکی ببینی
اما آنها میگویند که نمیتوانند تو را ببینند
بدبختی زمانی است که در مییابی
بهترین دوستت اجازه دارد در استخر شنا کند
اما تو اجازه نداری
بدبختی زمانی است که تاکسی، برای مادرت توقف نمیکند
با او هم شروع میکند به بد و بیراه گفتن
بدبختی زمانی است که برای اولین بار درک میکنی
در خیلی از اصطلاحات بد، کلمهی سیاه به کار رفته است
مثل «گربه سیاه»، «هنرهای سیاه»، «مهرهی سیاه».
بدبختی زمانی است که تو میخواهی پیرزنی سفید پوست را
برای عبور از خیابان کمک کنی
و او فکر میکند میخواهی کیفش را بزنی
بدبختی زمانی است که تو قبل از آغاز سال نو
به فروشگاه میروید و میبینی که بابانوئل سفید پوست است...
