
روزی بود و روزگاری بود. یک جفت کبوتر بودند که در ایام نوروز همسفر و همخانه شده بودند و در گوشهی کشتاری در پای درختی خانه ساخته و به خوبی زندگی میکردند. در ماههای بهار که بارندگی زیاد است یک روز کبوتر ماده گفت: «این خانه خیلی مرطوب است و باید جای بهتری پیدا کنیم.»
کبوتر نر گفت: «حالا تابستان در پیش است و هوا رو به خشکی میرود. ساختن لانهای به این بزرگی که پشت آن هم انباری دارد مشکل است.»
آنها همانجا ماندند و از اول تابستان که گندم و برنج و حبوبات فراوان بود هر روز غذای خودشان را در صحرا میخوردند. مقداری هم به خانه میآوردند و برای زمستان ذخیره میکردند. آن وقت خوشحال میشدند و با هم میگفتند که امسال زمستان از داشتن خوراک راحت خواهیم بود.
چندی گذشت و دیگر دانههای ذخیره را نگاه نکرده بودند. تا اینکه تابستان هم به پایان رسید و دانه در صحرا کمتر شد و چند روز کبوتر ماده که برای پرواز ناتوانتر بود در خانه میماند و کبوتر نر به صحراهای دوردست میرفت و مقداری هم دانه برای جفتش میآورد
روزی که اولین بارندگی پاییزی شروع شد و نتوانستند به صحرا بروند به یاد دانههای ذخیره افتادند و این دانهها که بر اثر گرمای تابستان خوب خشک شده بود از آنچه بیش از آن بود کمتر نشان میداد.
کبوتر نر وقتی دید انبار مثل سابق لبریز نیست جفت خود را سرزنش کرد و گفت: «بیفکری و پرخوری تو را ببین! ما این دانهها را برای فصل زمستان ذخیره کرده بودیم که وقتی برف میبارد و در صحرا دانه پیدا نمیشود گرسنه نمانیم، ولی تو در این چند روز که در خانه بودی نیمی از دانههای ذخیره را خوردهای و فردای زمستان و سرما و یخبندان را فراموش کردهای.»
کبوتر ماده جواب داد: «دانهها را من نخوردم و نمیدانم چه شده.»
کبوتر نرگفت: «تو این جواب را میدهی، ولی دانهها خورده شده وگرنه دانهها که پر و بال نداشتند که پرواز کنند و بروند.»
کبوتر ماده که خودش هم از کم شدن دانهها تعجب میکرد قسمها یاد کرد و گفت: «من از آن روزی که انبار ذخیره پر شده بود تا حالا حتی به آن نگاه هم نکردهام چه رسد به اینکه خورده باشم. تازه، خود من هم از کم شدن آنها تعجب میکنم. حالا بیخود اوقات خودش را تلخ نکن و صبر کن تا اینها که باقی مانده است بخوریم. شاید زمینِ انبار پایینتر رفته باشد، شاید سوراخ موش پیدا شده باشد و شاید کسی دیگر برده باشد. در هر حال نباید در قضاوت عجله کرد.»
کبوتر نر گفت: «خوبه! خوبه! لازم نیست مرا نصیحت کنی که در قضاوت عجله نکن، من این حرفا سرم نمیشود. میدانم که در اینجا جز من و تو کسی رفت و آمد نداشته، اگر تو دانه نخوردهای باید راستش را بگویی که دانهها کجا رفته. خلاصه اگر چیزی میدانی که بعد میخواهی بگویی همین حالا بگو. اگر هم نه که هرچه دیدی از چشم خودت دیدی.»
کبوتر ماده که چیزی نمیدانست شروع به گریه کرد و قسم خورد و گفت: «من دانهها را نخوردهام و دست به آنها نزدهام و نمیدانم چطور شده و باید صبر کرد تا حقیقت معلوم شود.»
عاقبت کارشان به دعوا رسید و کبوتر نر که خیلی عصبانی شده بود جفت خود را از لانه بیرون کرد. او هم از آنجا پرواز کرد و گفت: «تهمت بیجا به من زدی و در قضاوت عجله کردی. باشد تا روزی پشیمان شوی که سودی نداشته باشد.»
و رفت که به جایی پناه ببرد؛ از غذا در صحرا به هوای دانه در دام افتاد و گرفتار شکارچیان شد.
کبوتر نر هم تنها در خانه ماند و خوشحال بود که فریب نخورده و دروغگویی و خیانت جفت خود را فهمیده است. اما چند روز که گذشت چون هوا بارانی بود و آثار رطوبت از در و دیوار ظاهر شد، دانههای گندم و برنج هم دوباره نَم کشید و درشت شد و بهاندازهی روز اول که انبار پُر بود لبریز شد.
آن وقت کبوتر کمصبر فهمید که دربارهی جفت بیگناه خود چه ظلمی کرده که حرفهای او را دروغ دانسته و پشیمان شد که چرا مدتی صبر نکرده و در قضاوت عجله کرده است. اما پشیمانی سودی نداشت و گناه بدبخت شدن کبوتر ماده هم به گردن او ماند و تا آخر عمر از بیصبری و عجلهای که کرده بود غمگین بود.
