نقاشی دوره‌گرد برای یافتن چند نمونه‌ی کاری، در یکی از روستاهای بین راه توقف می‌کند. یکی از نخستین مشتریان او مرد مستی بود که با وجود صورت کثیف نتراشیده و لباس‌های گل‌آلود، با وقار و متانتی که در خود سراغ داشت، مقابل نقاش می‌نشیند.
پس از آن‌که نقاش بیشتر از معمول بر روی چهره‌ی او کار می‌کند، تابلو را از روی سه‌پایه برمی‌دارد و به طرف او دراز می‌کند.
مرد مست هاج و واج، به مرد خوش‌لباس و خوش‌روی تابلو نگاه می‌کند و می‌گوید: «این‌که من نیستم.»
نقاش پاسخ می‌دهد: «من شما را آن‌طوری که می‌توانید باشید، کشیده‌ام.»
