برخی اتفاقات در زندگی وجود دارند که انسان را وادار به یک تحول همیشگی می‌کنند. حال چه انسان آن تحول را بپذیرد و چه نپذیرد. زندگی همیشه در حال جریان است و انسان‌ها همواره در مسیر این جریان هستند. برگشت‌پذیری، کاربردهای ریشه‌شناسی مقاومت در برابر عبور از ناملایمات را در بر دارد و به‌جای نگه‌داشتن خودِ قدیمی انسان در شرایط جدیدی که جایی برای آن انسان قبلی وجود ندارد، باید او را با واقعیت‌های جدید وفق دهد.
برخلاف «تسکین» که به معنای بازگشت به حالت قبلی است، صبر و شکیبایی، با ارائه‌ی تغییرات لازم باعث می‌شود تحولات ممکن در زندگی انسان ایجاد شود... این تحولات ترکیبی از اعتراض و شفقت هستند که موانع را به آرامی از سر راه برمی‌دارند. انسان صبور می‌تواند بر لبه‌ی «تحول» قرار گیرد. با گذشت زمان، این فرصت به انسان داده می‌شود تا نه خم شود و نه بشکند، بلکه تغییر حالت دهد.
از این چشم‌انداز یاد می‌گیرم که نیازی نیست به آدمی که قبلاً بودم تبدیل شوم و می‌توانم زخم‌ها و لذت‌هایم را به‌طور یکسان داشته باشم. نیازی نیست بین خم شدن و شکستن یکی را انتخاب کنم، بلکه با شکیبایی می‌توانم تغییر حالت دهم.
گفتن «خیلی وضعیت بدیه، از دست منم کاری بر نمیاد؛ اما همیشه کنارت هستم و دوستت دارم.» از گفتنعبارت‌های تکراری و قراردادی رایج برای ما سخت‌تر است اما می‌تواند بسیار مفید، محبت‌آمیز و مهربانانه باشد.
روح انسان از نصیحت و مورد نجات قرار گرفتن بیزار است، اما دوست دارد دیده و شنیده شود و همراه با او، دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهد. وقتی چنین لطفی را در حق روح شخص داغ‌دیده انجام می‌دهیم، این ادای احترام منبع شفا‌دهنده‌ی روح او را تقویت می‌کند؛ تنها منبعی که می‌تواند شخص را در عبور از اندوه خود یاری رساند.
همه‌ی ما همان‌طور که در افسانه‌ها آمده، بخشی از انبوه شاهدان هستیم. در مواجهه با غم‌هایی که راه‌حلی ندارد (چه در سطح شخصی و چه در سطح جهانی) از ما خواسته‌شده تا نظاره‌گر باشیم و تحمل کنیم تا به آگاهی در مورد حقیقت درد برسیم. چنین توانایی‌هایی در سطح بالا بوده و دستیابی به آن‌ها کار آسانی نیست؛ اما انجام آن‌ها ساده است، فقط کافی است حضور داشته باشید، گوش کنید و برای حل کردن همه چیز، تلاش نکنید.
گاهی اوقات یادگیریِ این توانایی‌ها عجیب به نظر می‌رسد.
'
