هرکس قلباً به عمل کسی راضی شد، او هم در آن عمل شریک است. امام علیهالسلام هم چون با ماست، در عملهای ما شریک است.
هرچه عمل خوب بهجا آورده میشود، حجت خدا در آن شریک است. مگر صدایش نمیکنیم: «یا شریکَ الْأَعْمَالِ»؟ در همهٔ اعمال صالحی که از ما سر میزند، امام با ماست. لذا وقتی صلوات میفرستیم، امام با ماست. انشاءالله خدا برکت میدهد و همهٔ ما را سیر میکند. من هم به طفیلی شما سیر میشوم. شما هم به طفیلی رفقای دیگر سیر میشوید. الان همه در طوافاند؛ همینطور در آسمان و زمین گردش میکند، قدم میزند. او عزیز خداست. یک قدم میزند آنطرف عالم، یک قدم میزند مسجدالحرام؛ همینطور میگردد. مانند چوپانی که همهٔ زمین حشم اویند. چقدر خوب است من حشم او باشم؛ حشم ولی خدا. چوپان خیرخواه گوسفندانش است و میخواهد گوسفندانش از همانجایی آب بخورند که خودش از آنجا آب میخورد. نمیگذارد در چاله و چاه بیفتند. چوپان مراقب است که مبادا یکی از گوسفندان مریض شود، صدمه ببیند، پکر شود. آنها را میبرد جاهای خوب و در مراتع خوب میچراند.
امام و حجت خدا چوپان امت است؛ لذا هر مرتعی که خوب باشد، امت را آنجا میبرد. ما فقط قبولشان داشته باشیم؛ او جای خوب میبرد. میبرد سر همان چشمهای که خودش آب میخورد؛ همان چشمهای که عبادالرحمن مینوشند: «وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا». سلسبیل، زنجبیل؛ «يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا، وَمِزَاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ». اینها آبخور اولیای خداست. هم آبخور اولیای خداست، هم آبخور زیردستانشان است.
خودشان از چشمهای آب میخورند که سلسبیل و زنجبیل از آن میآید: «عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ». آن چشمهای که عباد خدا مینوشند، عباد مقرب مینوشند؛ یعنی از آن قنات سرازیر شده، آمده اینجا. خودشان آنجا میخورند، اینجا هم سر دوستان و شیعیانشان میریزند. ائمه علیهمالسلام نقشه دارند؛ دائم تشنه میکنند و آب میدهند تا کمکم میبرند سر چشمه؛ سر چشمهٔ عبادالله، چشمهٔ مقربون. خلاصه، برادران، امامان ما بهحق چوپانان خوبی هستند.
شنیدهاید آهویی بچهاش را گم کرده بود. آمد صحن مطهر حضرت رضا؛ الان بچهاش را میخواست. این نشانه است؛ یعنی شیعیان و دوستان اهلبیت، هر وقت هر چیزتان گم شد، از ائمه بخواهید. چند سال قبل شتری را میخواستند نحر کنند؛ فرار کرد، آمد مقابل ضریح نشست. سه روز آنجا بود تا آزادش کردند. آن ایام من مشهد بودم. شتر آمد روبهروی پنجرهٔ فولاد، زانو زد، زمین نشست. بعد از سه روز آن شتر را بردند. اینها را خداوند بهعنوان عبرت نشان داده است.
حیوانات سوراخ دعا را بلدند، برای اینکه آمال و آرزوی دنیایی ندارند. هر وقت غذایشان بدهند، میخورند؛ هر وقت ندهند، نمیخورند. لذا فراستشان هم زیاد است. تا به حال کم گوسفندی زیر آوار رفته است. حیوانات خواب ندارند؛ هوشیارند. لذا لحظهای قبل از زلزله، در و پیکر را میشکنند و بیرون میآیند. ولی بنیآدم زیر آوار میمانند. تا فکر کنند و تا اینطرف و آنطرف کنند، زیر آوار ماندهاند. ولی حیوانات سبکروحاند. البته شعور هم ندارند. بنیآدم شعور دارد. با همان شعورش هم میتواند آمال و آرزو را دفع کند.
به فکر فردا نبودن و حسرت گذشته را نخوردن ضرری ندارد. نه فکر گذشته را داشته باش، نه فکر آینده را. به قول خواجه حافظ، دمی با ما باش.
حضرت امیر علیهالسلام میفرماید: من از آمال و آرزو بر شما میترسم. گذشته و آینده دو عدماند؛ گذشته نیست، آینده هم که نیست. حال را دریاب. امیدوارم خداوند الان را که اینجا دور هم نشستهایم، با برکت قرار دهد. با برکت هم قرار داده است.
اگر خدا مشیتش تعلق بگیرد، کار شما به آخر میرسد؛ چون فاعلش خداست. تا بگوید «بشو»، شده است. حتی لازم نیست به لب بگوید «باش»؛ چون تا اراده کند، هست. اگر یک شب شما را بیدار کرد، هشیار کرد، زنده کرد، حیات دوباره داد، خیلی بعید نیست. برای خدا کار بزرگی نیست. ❤️
یادداشت مؤلف: این سلسلهدرسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهٔ تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
