سید پیری بود اهل ابهر و اهل منبر و عبادت. لقب خوبی هم داشت، "وجیه اللّٰه". او قصد رفتن به مشهد را داشت. به تهران آمد که با هم برویم. به ایشان گفتم: شما برو، من چند روز دیگر میآیم. من تا بروم مدّتی طول کشید و روزهای آخر صفر شد. در مشهد در صحن نو ایشان را دیدم. تا مرا دید اشکش جاری شد. گفتم: حتماً این چند روز دائم گریه میکردی؟ گفت: گریه نکنم چه کنم. گفتم: اگر حضرت رضا بفرمایند: آقا وجیه، شما سالی چند روز اینجا میآیی، فقط گریههایت را پیش ما میآوری، خندههایت را کجا میبری، چه جواب میدهی؟ یک باره همان جا داخل صحن خندهاش گرفت و هرچه سعی میکرد جلوی خندهاش را بگیرد، نمیتوانست.
بعضی از ما هم اینجور هستیم. بعد از یک سال یا چند سال میرویم زیارت، فقط گریههایمان را برای حضرت میبریم، حاجتهایمان هم روی آن. آن وقت ببینید چه میشود! درست است که ائمه کریم کریم هستند و بزرگوار، ولی انصاف داشته باشید. گریههایتان را کنار بگذارید و خندههایتان را بیاورید. اجتماع جای خنده است، دنیا جای خنده است. سر نماز که میروید با خنده بروید.
البته خداوند هم مزاج ما را میداند برای همین گفت زیاد گریه کنید و کم بخندید. فلیضحکوا قلیلا و لیبکوا کثیرا خدا میگوید: حال که پیش ما نمیآیید و در بیابانها سرگردانید، زیاد بگریید و کم بخندید والّا بایستی، قشنگها را نزد امامان ببریم.
سیّدبن طاووس میگوید: اگر مردم عادت به گریه نداشتند، مقتل کربلا را به عیش و عشرت تبدیل میکردم. سیّدبن طاووس از بزرگان است. عالمی است که همهی بزرگان علم و دین قبولش دارند حتّی علمای اهل سنت. در بزرگیاش همین مقدار بس که وقتی روایتی نقل میکند، کسی از او مدرک نمیخواهد و نمیپرسد که از کجا و از قول چه کسی نقل میکنی. در میان همهی علماء، همین یک نفر است که از این موقعیت برخوردار است، دوّمی هم ندارد. همهی علماء وقتی روایتی نقل میکنند، به منبع آن هم اشاره میکنند. امّا وقتی گفته میشود: "قال سیّد" همه میپذیرند و به سند آن کاری ندارند. چون او خدمت امام عصر عجلاللّٰه تعالی میرسید. امام زمان او را در آغوش میگرفت، میفشرد و مشکلات علمیاش را حل میکرد. لذا سیّدبن طاووس از خیلی چیزها خبر داشت.
هر کس با قلب خود حقیقت آن بزرگان را در نظر بگیرد، او را تجلّی میدهند. پاسخ او را میدهند. برای همین میگویند وقتی به مشاهد مشرّفه میروی، اگر سلام کردی، کمی منتظر بمان، آنان جواب سلامت را میدهند. چون جواب سلام را واجب میدانند. حتّی آنان جلوتر از تو سلام میکنند. وقتی به مشاهد مشرّفه میروید حواستان را جمع کنید آنان به شما سلام میکنند و در سلام از شما سبقت میگیرند. سعی کنید، انشاءاللّٰه شما سبقت بگیرید.
به هر حال حواستان را جمع کنید، آنان انسان را در آغوش میگیرند و میفشرند. آن وقت کلیهی مجهولاتی که داریم از بین میرود و چیزهایی را که میخواستیم بدانیم و بفهمیم، میفهمیم.
خداوند به این خاندان خیر و برکت بدهد که در دریای عزّت و نورند، انشاءاللّٰه مشیّت الهی تعلق بگیرد و بارقههایی از آن انوار پاک قلبهایمان را روشنی دهد. آن وقت میبینید که دیوارها کنار میرود، تاریکیها همه از بین میرود، تمام زمین میشود یک قطب نور، هر طرف را که نگاه کنی، نور میبینی. در چنین کیفیّتی هیچ کاری لازم نیست، حتّی شکر هم لازم نیست. گفت: پس چه کار کنیم؟ گفت: هیچ. چون اگر بخواهی ذکر بگویی، مذکور آنجاست. اگر بخواهی شکر کنی، مشکور آنجاست. فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر آنجا مکان مومنین و مرحلهی کمال انسان است.
اوّل راه خدا صدق است، آخر آن هم مجالست با صادقین. و الذین جاء بالصدق و صدق به اولئک هم المتقون. وقتی صدق را ملاقات کردید آن را تصدیق کردید، با چشم ظاهر آن را دیدید و با چشم باطن آن را امضاء کردید، شما هم در جمع متّقین هستید. یعنی کسانی که اعمالشان مقبول است و سعیشان مشکور است، وجودشان شریف و نفسهایشان تسبیح است. انما یتقبل الله من المتقین این مال اول راه است. آخر راه هم فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر است. صادقین همه آنجا جمعاند. ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درسها را در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.