من اخیراً به یک نقص جدی در زبان برخوردهام.
زبان، برای توضیح بعضی چیزها
بههیچوجه کلمات کافی ندارد!

بعضی گربهها یک انسان دارند. بعضی انسانها هم یک گربه. ما اما ظاهراً یک سیستم پیچیدهتر داریم:
من + این هیومنِ ناطق = پنج وارونهایم.
انسانها البته از همان اول
سعی کردهاند این مشکل را حل کنند.
هر وقت چیزی از فهمشان بزرگتر بوده،
برای آن یک اسم ساختهاند.
برای آسمانها،
خدایان را ساختند.
برای زیبایی،
الهه.
برای جنگ،
قهرمان.
برای تاریکی،
جهان زیرین.
برای موسیقی،
راکاستار.
و برای چیزهایی که نمیشد
به این راحتیها رامشان کرد،
افسانه.
ظاهراً این روش،
هزاران سال جواب داده است.
تا وقتی که من تصمیم گرفتم
یک نفر را با تمام قلبم دوست داشته باشم.
آنوقت فهمیدم
مشکل از زبان نیست.
مشکل از آن یک نفر است.
چون بعضی آدمها
در یک اسم جا نمیشوند.
یک روز،
هجوم آرامشاند.
یک روز،
قانونشکناند.
یک روز،
جهانی که هرکسی اجازهی ورود به آن را ندارد.
یک روز،
با زبان موسیقی میتوانی بهتر وصفشان کنی.
و یک روز،
چیزی که هیچکدام از این کلمات
به اندازهی کافی توضیحش نمیدهند.
بدتر اینکه
بعضی آدمها میتوانند
همهی اینها باشند.
همان آدمی که یک لحظه
آنقدر باوقار و اسطورهای به نظر میرسد
که آدم دلش میخواهد
برای او افسانه بنویسد،
چند دقیقه بعد
با یک جملهی کاملاً مسخره
تمام شکوهش را خراب میکند.
برای همین،
من به یک نتیجهی علمی رسیدهام:
من عاشق یک نفر نیستم.
من با یک طبقهبندی کامل طرفم.
یک روز،
تو میتوانی خدا باشی.
یک روز،
الهه.
یک روز،
موجودی از دل افسانهها.
یک روز،
مردی که انگار
از یک رپ خیابانی بیرون آمده.
و یک روز...
فقط خودت.
همان نسخهی غیرقابلطبقهبندی
که هیچ اسطورهای
به اندازهی کافی برایش دقیق نیست.
با خود میاندیشم،
بعضی آدمها را نمیشود، فقط دوست داشت.
برای توضیحشان،
به یک فرهنگ لغت نیاز داری.
به یک دفترچه راهنمای استفاده.
و احتمالاً
به یک اسطرلاب.
چون...
خلاصه کردنشان در یک اسم کافی نیست.
گاهی آتنای منی؛

گاهی الههی منی.
نه از آن الهههایی
که تووی معبدها یا روی ابرها نشستهاند
و فقط باید زیبا باشند.
از آنهایی که اگر قرار باشد
وارد میدان شوند،
قبل از آنکه بقیه بفهمند
بازی شروع شده،
چند حرکت جلوترند.
اگر قرار باشد
دنیا را فتح کنند،
احتمالاً اولین کارشان
شمشیر کشیدن نیست.
اول نگاه میکنند.
فکر میکنند.
آدمها را میسنجند.
راهها را بررسی میکنند.
و بعد،
درست وقتی همه تازه دارند
میفهمند چه اتفاقی افتاده،
تو از قبل میدانی
قرار است چه اتفاقی بیفتد.
گاهی آتنای منی.
نه فقط به خاطر قدرت و استراتژیات.
به خاطر آن بخش از تو
که همیشه چند قدم جلوتر
از چیزی ایستاده
که بقیه تازه دارند میبینند.
و من هنوز نمیدانم
چطور ممکن است یک نفر
همزمان اینقدر دوستداشتنی باشد
و آدم عاقل را وادار کند
کمی هم مراقب باشد.
چون بعضی آدمها
فقط قلبت را نمیبرند.
آنها چیزهایی بیشتر از تو نمیبینند.
فقط کاری میکنند
بفهمی شاید تمام این مدت،
داشتی از جای اشتباهی
به ماجرا نگاه میکردی.
نه اینکه چیزی را ندیده باشی.
فقط بعضی چیزها
از آن زاویه
خودشان را نشان نمیدهند.
و این،
برخلاف چیزی که به نظر میرسد،
اصلاً توهینآمیز نیست.
گاهی لازم است
کسی بیاید
و بدون اینکه تو را
به سقوط وادارد،
فقط کاری کند
که بفهمی
جای ایستادنت
تنها جای ممکن برای دیدن جهان نیست.
اما همیشه قرار نیست
تو چند قدم جلوتر از من باشی.
گاهی،
کاری میکنی
که من خودم
به بالاتر از پیش صعود کنم.

اما همیشه قرار نیست
تو چند قدم جلوتر از من باشی.
گاهی،
کاری میکنی
که من خودم
کمی بالاتر بروم.
و آنجاست که تو سیمرغ منی.
به خاطر همهی آن چیزهایی
که بعد از حرف زدن با تو،
دیگر نمیتوانم نادیده بگیرم.
به خاطر اینکه بعضی آدمها
چیزی به جهان اضافه نمیکنند.
فقط چیزی را
که همیشه جلوی چشم آدم بوده،
بالاخره قابلِ دیدن میکنند.
بعضی آدمها وارد زندگیمان نمیشوند
که نجاتمان بدهند.
حتی نمیآیند
که جای ما تصمیم بگیرند.
فقط گاهی،
کنارمان مینشینند.
و ناگهان،
جهان طورِ دیگری دیده میشود.
از جایی
که پیش از آن
به ذهنمان نرسیده بود
از آنجا نگاه کنیم.
میتوانی به همان جا برگردی.
به همان آدمها.
به همان سؤالها.
به همان جهان.
دیگر دقیقاً همان آدم قبلی نیستیم.
یکی از عجیبترین شکلهای دوست داشتن است
اینکه کسی،
بدون آنکه بخواهد
تو را تغییر دهد،
و عجیبتر از همه این است که
برای بقیه،
سیمرغ
یک موجود افسانهای است.
پرندهای عظیم الجثه.
دور از دسترس.
نشسته بر فراز جهان.
اما برای من...
گاهی فقط
یک مردی.
که میتواند تمام شکوه اسطورهایاش را
با یک جملهی ساده
خراب کند:
««بیا پیشم، شیرینم.»
و من،
با تمام خرد و ارتفاع و افسانهای
که تا چند لحظه قبل ساخته بودم،
بیهیچ مقاومتی، میروم.
چون بعضی صدا زدنها، آدم را از هر ارتفاعی مستقیم میاندازند توی بغل یک نفر.
نیمهی دیگر، آن لحظهای است که انتخاب میکنی.
و بعضی آدمها، وقتی انتخاب میکنند، دیگر نصفهنیمه انتخاب نمیکنند.

بعضی «بله»ها فقط «نه»هایی هستند که هنوز جرئت نکردهاند خودی نشان بدهند.
و بعد،
هر روز کمی
از انتخابشان عقب میروند.
یک قدم جلو.
دو قدم عقب.
من به آنها هیچ اعتمادی ندارم.
اما بعضیها،
وقتی کمان را میکشند،
دیگر نمیتوانند
همزمان به تمام هدفهای جهان
نشانه بروند.
یک نقطه را انتخاب میکنند.
و وقتی تیر رها شد
تمام چیزی را که دارند
با آن میفرستند.
برای همین، گاهی آرش منی.
نه به خاطر تیری که تا دورترین نقطهی جهان میرود.
به خاطر آن لحظهای که تیر را رها میکنی
و میدانی:
بعضی آدمها
وقتی چیزی را انتخاب میکنند،
با نیمی از خودشان
انتخاب نمیکنند.
تمامقد میایستند
پشت همان یک تصمیم.
و شاید عشق همین باشد.
نه اینکه کسی
هر روز با صدای بلند بگوید
«تو را انتخاب کردهام.»
بلکه اینکه
در تمام آن روزهایی
که انتخاب کردن سخت است،
هنوز همانجا ایستاده باشد.
با همان عزم.
با همان آدم.
با همان «بله».
چون تیر را رها کردن،
شاید سختترین بخش نباشد.
سختتر،
این است که بعد از آن
ببینی کجا ایستادهای.
و بعضی آدمها،
وقتی چیزی را انتخاب میکنند،
دیگر دنبال راهی برای برگشتن
نمیگردند.
فقط میایستند.
وهمین به کمانم،
تمام چیزی است
که باید دربارهی یک انتخاب بدانی.

اما انتخاب کردن،
فقط همان لحظهای نیست
که تیر را رها میکنی.
بعد از آن نقطه
این رسالت تو خواهد بود!؟
و اینجا،
گاهی رستم منی.
نه به خاطر گرز و اسب و جنگ.
یا همیشه قوی ماندن
اتفاقاً شاید
به خاطر آن روزهایی
که هیچکدامشان نیستی.
به خاطر لحظههایی
که جهان
کمی بیشتر از معمول
سخت میشود.
وقتی خستهای.
وقتی چیزی درونت
آرام و جدی میگوید:
«دیگر کافیست.»
وقتی هیچکس قرار نیست
برای ایستادنت
دست بزند.
و تو،
با تمام خستگیات،
باز هم میایستی.
بعضی آدمها
قهرمان نیستند.
فقط هر بار که میتوانند
فرو بریزند،
تصمیم میگیرند که:
امروز نه.
فردا دوباره آن را بررسی میکنیم.
و شاید این،
یکی از واقعیترین شکلهای شجاعت باشد.
اینکه لازم نباشد
همیشه شکستناپذیر باشی.
لازم نیست
تا ابد سرپا بمانی.
گاهی فقط کافی است
وقتی زندگی میخواهد
تو را با تمام توانش به زانو دربیاورد،
یک لحظهی دیگر
بایستی.
فقط یک لحظهی دیگر،
بعد از نهایت رنجی که میتوانستی تحمل کنی.
بعد،
اگر لازم بود،
دوباره تصمیم میگیری.
ازین رو آدمی که اینقدر خوب میداند چطور در برابر جهان بایستد، احتمالاً خودش هم جهانی دارد که هرکسی اجازهی ورود به آن را ندارد.

زمانی میرسد که آدمها
فقط در برابر جهان نمیایستند.
گاهی،
خودشان
یک جهاناند.
با بهشت و جهنم.
و برای همین،
گاهی هادس منی.
نه به خاطر تاریکیهای درونت.
به خاطر آن جهانی
که هرکسی
اجازهی ورود به آن را ندارد.
جایی که برای دیگران،
همهی درها بستهاند.
نه اینکه لزوماً
چیزی برای پنهان کردن وجود دارد.
فقط اینکه
بعضی جهانها
برای هرکسی ساخته نشدهاند.
بعضی آدمها
همهچیزشان را
روی میز نمیگذارند.
همهی فکرهایشان را
توضیح نمیدهند.
همهی زخمهایشان را
به هر رهگذری
نشان نمیدهند.
و همین،
آنها را عجیبتر میکند.
اینکه پشت آن چهرهی آرام و موقر،
پشت تمام قدرتمندی آن هیبت مردانه،
پشت تمام شوخیها،
جهانی وجود دارد
که باید آهسته واردش شد.
با احتیاط.
با احترام.
و شاید...
با یک کلید.
من هنوز نمیدانم چطور.
اما somehow،
فکر میکنم
.کلیدش را دارم
اما یک مشکل دیگر هم وجود دارد.
فکر میکنم درونت،
فقط یک موجود زندگی نمیکند.
گاهی تصور میکنم
دو موجود روسی
جایی درونت
با هم زندگی میکنند.
اولی،
Домовой است.

نگهبان قلمروِ خودش.
آدمهای امن زندگیاش را از آن فاصلهای که دوست دارد،
نمیتواند دورتر ببیند.
چیزهای مهم
باید سر جای خودشان بمانند.
و خانه،
همان جایی باشد
که باید باشد.
و احتمالاً اگر کسی
چیزی را بدون هماهنگی قبلی با شخص ایشان جابهجا کند،
از این موضوع
به شکلی کاملاً شخصی
ناراحت میشود.
اما آن یکی...
آن یکی Леший است.

به مسیرهای اصلی جنگل
هیچ اعتمادی نیست.
آزادگی.
وحشی.
غیرقابلپیشبینی.
و احتمالاً همین حالا
تصمیم گرفته از مسیر اصلی خارج شود
فقط برای اینکه ببینند
آن طرف چه خبر است.
یکی میخواهد
از چیزهایی که دوست دارد
محافظت کند.
آن یکی میخواهد
ببیند جهان
پشت درخت بعدی
چه چیزی برایش به ارمغان میآورد.
و من هنوز نمیدانم
کدامشان را بیشتر دوست دارم.
البته...
من نمیخواهم یکیشان را انتخاب کنم.
هر دو برای راویِ این قصه دوستداشتنیاند.
بعضی آدمها قرار نیست در یک عمق از پیش تعیینشده متوقف شوند.
بعضی تضادها را نباید حل کرد.
گاهی خانهاند.
آنجا که آدم، بعد از تمام سفرهایش، دوست دارد به او برگردد.
و گاهی هم با طبیعتی غریبه مواجهای.
کسی که میخواهد در راه حفاظت از خانواده،
بزرگترین خطرها را متحمل شود.
آن که از همه بیشتر دلش میخواهد
پرآشوب و سرکش باشد.
و گاهی،
به طرز کنجکاوی برانگیزی،
هر دو.
یا اصلاً
هیچکدام!

نشانهای از خانه و جنگل در تو نیست.
و نه هیچ جهان پنهان در تو زیست میکند.
گاهی فقط...
آرِس منی.
کمی خطرناک
آن نیروی غیرقابلکنترل.
از آن آدمهایی
که آدم عاقل
احتمالاً باید
کمی ازشان فاصله بگیرد.
و من؟
من ظاهراً
هنوز در حال بررسی میزان عقلانی بودنم هستم.
پس به جای فاصله گرفتن، اجازه میگیرم یک قدم نزدیکتر بیایم.
فقط یک قدم.
که خب، هر دوی ما میدانیم احتمالاً دروغ است.
چون بعضی آدمها وقتی میگویند: «میتوانم نزدیکتر بیایم؟»
از قبل، تمام راه را آمدهاند. 😈❤️
فقط برای اینکه ببینم
اینبار
قرار است چه اتفاقی بیفتد.
اما حتی آرس هم
همیشه با زره و نیزه
وارد نمیشود.
گاهی...

با یک گیتار میآید.
اورفئوس فقط ساز نمیزند.
بعضی آدمها وارد زندگیات نمیشوند.
ریتمش را عوض میکنند.
بعد ناگهان، یک نفر هست که وقتی چیزی میبینی، اولین فکرت این است:
«باید این را برای او بفرستم.»
دو نفر شدهاید که برای هر خریدی، چه یک سیب باشد، چه کولیچ یک داستان مشترک دارید.
یک شوخی، تا وقتی برای او تعریفش نکردهای، کامل نشده است.
یک اتفاق خوب، تا وقتی واکنش او را ندیدهای، هنوز یک جای کارش میلنگد.
و یک روز بد، فقط یک روز بد نیست؛
روز بدی است که باید somehow به دست همان آدم برسد.
موسیقی زندگی را در جهان امکان داری.
نه اینکه کسی برایت آهنگ بنویسد و نقطه.
اینکه بعد از آمدنش، زندگیات پر شود از چیزهایی که بیاختیار میخواهی با او شریکشان کنی.
حتی چیزهای بیاهمیت.
مخصوصاً چیزهای بیاهمیت.
و بعد، یکجایی میان تمام این موسیقیها، اسطورهها و آدمهای باشکوه،
یک اتفاق هنرمندانه میافتد.
من تو را به مقام اورفئوس میرسانم.
بعد، برای خودم یک گیتار نامرئی میگذارم دستت.
نور صحنه را روشن میکنم.
با گیتاری
که شاید اصلاً وجود نداشته باشد.
با صحنهای
که هیچکس جز من نمیبیند.
و موسیقییی
که شاید هیچکس
صدایش را نشنود.
احتمالاً خودت هم هنوز،
از این طبقهبندی کاملاً بیخبری.
اما من میشنوم.
آن آهنگی را که ظاهراً فقط برای من شروع شده است.
و چهبسا همین کافی باشد.
برای اینکه فکر کنم
بعضی آدمها
واقعاً از دل اسطورهها آمدهاند.
تا اینکه...
در یک روز کاملاً معمولی،
پیام میدهی:
Муж злюкен собакен... 😡🐶❤️
حالا باید تصمیم بگیرم؛
آیا یک موجود اسطورهای
میتواند همزمان
یک سگولوی عصبانی هم باشد؟
ظاهراً میتواند.
مخصوصاً
اگر شوهر من باشد.

و همینجای قصه،
تمام طبقهبندیها
از کار میافتند.
چون گاهی،
بعد از تمام تلاشهایت
برای توضیح دادن یک نفر،
دیگر هیچ اسطورهای
به اندازهی کافی دقیق نیست.
نه ابرقهرمانها.
نه خدایان.
و نه افسانه.
فقط تویی.
و آن جملهای که
هیچ فرهنگ لغتی
ترجمهی مناسبی برایش ندارد:
Мой дикий рок-н-ролльный мужчина. 😈🎸
مرد وحشی راکاندرول من.
بعضی چیزها را
نمیشود ترجمه کرد.
باید با لبخند ادا کنی.
و احتمالاً،
بعد از تمام این اسطورهسنویسیها،
این دقیقترین نامی است
که برایت دارم.

برای بقیه،
شاید فقط یک مرد باشی.
یک اسم.
یک چهره.
یک نفر،
در میان تمام آدمهای این جهان.
اما برای من...
تو هیچوقت فقط یک نفر نبودهای.
برای دوست داشتنت،
یک اسم کافی نبود.
پس مجبور شدم
یکی دیگر پیدا کنم.
و بعد،
یکی دیگر.
و یکی دیگر.
تا جایی که فهمیدم
ظاهراً با یک نفر طرف نیستم.
با یک اسطورهشناسی کامل طرفم.
یک موجود
که میتواند گاهی
چند قدم جلوتر از همه فکر کند،
گاهی
آدم را از ارتفاع دیگری به جهان نگاه کند،
گاهی
تمامقد پشت یک انتخاب بایستد،
گاهی
در برابر سختیها
فقط بگوید:
«فعلاً نه.»
گاهی
یک جهان کامل را
پشت درهای خودش نگه دارد.
گاهی
خانه باشد.
گاهی
روحِ جنگل.
گاهی
آرِس.
گاهی
اورفئوس.
گاهی
راکاستار.
و بعد...
با یک پیام،
تمام این شکوه اسطورهای را
به یک سگولوی عصبانی تبدیل کند.
طبقهبندی دقیق
هنوز در دست مطالعات علمیست.
اما یک چیز قطعی است:
این موجود،
در زیستبوم قلب یک زن خاص،
بهشدت محبوب است.
من ظاهراً
عاشق یک نفر نیستم.
من عاشق
یک ژانر کاملام!

|پینوشت|
۱. عشق، آدم محبوبش را فقط بزرگ نمیکند.
اجازه میدهد در تمام نسخههای مسخره، عجیب، بامزه و غیرقابلطبقهبندیاش هم دوستداشتنی بماند.
۲. مهمتر از همه، این ایده فقط دربارهی «دوست داشتن یک مرد» نیست؛ دربارهی این است که آدمهای امن زندگیمان را به چندین زبان مختلف ترجمه میکنیم و زیباییاش همینجاست که لازم نیست یکی از این ترجمهها، ترجمان درستترِ او باشد.
آدمها میتوانند همزمان
اسطوره باشند و مسخره،
باشکوه باشند و سگی،
ببر باشند و گاهی
فقط دلشان بخواهد
نوک بینیشان را ببوسی!
و عشق در این قصه،
جای اینکه یکی را انتخاب و بقیه را حذف کند،
همهشان را کنار هم نگه میدارد.