در ماه آگوست هوا آفتابی و گرم بود. اما بعد از مدتی دوباره هوای سرد و بارانی شروع شد. صدای چرخهای آسیاب و صدای باران انسان را به سستی و خوابآلودگی وامیداشت.
لاته میخوردیم و با هم شوربا میپختیم. صبح خیلی خیلی زود بود... من و همسرم کنار دریاچهی آسیاب رفتیم. خروسهای روستا و پرندگان صحرایی در دشت آواز میخواندند. یک اردکماهی بزرگ در تور تقلا میکرد. خرچنگ خارداری هم در تور میچرخید، و چنگالهایش را به هم میزد.
سهند گفت:"بگذار بروند و شاد باشند."
من هم چنین کردم. خودشان هی به داخل تور میجستند. چون صبح خیلی زود بیدار شدیم و کاری انجام ندادیم، روز، بسیار طولانی به نظر میرسید.
با شک و تردیدی که در صدایش بود گفت:"یادت هست جنابعالی خانه را بدون اسباب خریدید."
مهندس که سرزده رسیده بود، داد زد:"جلوی زبانت را بگیر!" صورتش سرخ شده بود و از شدت عصبانیت میلرزید... انعکاس صدایش در باغ جواب فریادش را داد.
نسیم به دوردست نگاه میکرد و میگفت:"پاییز آمد... تابستان به سر رسید. هیچ پرندهای نمانده و فقط درختان بید هنوز سبز هستند."
بله، تابستان تمام شده بود. هوای گرم و آفتابی رفته بود. هوای خیلی تازه و خنک آمده بود و چوپانان با پوستین بیرون میآمدند. در باغ ما، گلهای رز سراسر روز پر از شبنم بودند. دائم صدای سوزناک لولای زنگزدهی پنجرهها یا مرغان ماهیخوار در حال پرواز به گوش میرسید؛ قلب انسان شاد و مشتاق زندگی میشد.
.........
پینوشت:
این خانم نیک و نیکو و خالصانه خوندن کتابها رو دوست داره. ازون بیشتر نوشتن رو. بدون توجه به چشوچالودست ناخدایان، پلن نوشتنم در اینجا هم ادامه پیدا میکنه 🕋