او با چشمان رو به پایین، سر به سوی زمین راه میرفت.
وقتی که مرا دید، سخنی گفت و من نظرش را جلب کردم.
او ژولیده و ژنده بود.
او گفت: «خانم من گرسنه هستم.»
او خیلی مؤدب بود.
به نرمی به او گفتم: «پولی در بساط ندارم؛
ولی با این حوالهی دریافت غذای خودم،برایت غذا میخرم.»
ما در سکوت راه رفتیم، و این نگارگر بیخانمان گفت:
«شماره تلفن خود را به من بده.
وقتی که بتوانم، پول غذا را پس میدهم.»
به چشمانش که در آن ناامیدی بود نگریستم،
و گفتم: «نگران نباش نمیخواهم پول بدهی.»
وقتی از حد فاصله قفسههای مواد غذایی فروشگاه عبور میکردیم،
مانند کودکان چیزی را برمیداشت و تقاضای چیز بیشتری میکرد.
با خوشحالی به او گفتم هرچه را که میخواهد بردارد.
زیرا در زندگیام بعضی اعمال ناپسند را انجام دادهام.
هرگز او را فراموش نمیکنم، زیرا او بهراه خود میرفت،
چون او چیزی به من داد که هرگز نمیتوانم جبران کنم.
او به من فرصت داد تا آنچه را میتوانم بدهم.
فرصتی تا با محبت، تعبیر نادرست از یکدیگر را از میان ببرم.
فرصتی تا به کسی غذا بدهم که هیچ کس دیگر این کار را نمیکرد.
فرصتی تا اینکه فردی استثنایی باشم، فرصتی که خوب باشم.
برای همیشه از آن غریبهی ژندهپوش سپاسگزار خواهم بود.
برای اینکه او، با چند کیسه خواروبار، عشق را به من نشان داد.
برای اینکه اجازه داد تا شخصی باشم که بیشتر دارد.
میبینید من فرشته نیستم، گرچه خواستهام که باشم.
تنها با خودم، بسیار کسان را آزار دادهام.
و این مرد، این غریبه، فقط از کنارم نگذشت،
برای لحظهای فرشتهای را آزاد کرد تا پرواز کند.
پینوشت: در وجود هر انسانی فرشتگانی وجود دارند، که تنها آرزویشان آن است که روزی زاده شوند.
